Uncategorized

De Kunst van de Snor

Ik had de drukte van de boulevard Saint Germain achter me gelaten en was langs de kerk naar het pleintje gelopen. De bankjes onder de bomen die hun eerste blaadjes van het nieuwe jaar openden, waren leeg. Er passeerde weleens een auto, maar de rest van de tijd kon je de vogels horen fluiten en de duiven zien poepen.

 

Vanaf dit pleintje, kon je de binnenplaats betreden waar het nog rustiger was. Het was op deze binnenplaats waar ik onder aan de lange trap werd aangesproken door een man met een hoge hoed en een sierlijke zwarte snor, die zo diep van kleur was dat vermoedde dat hij hem bijgekleurd had.

 

‘Sorry, meneer, ik kan u niet verder laten gaan.’
‘Pardon?’, vroeg ik, terwijl ik met mijn rechtervoet al op de eerste trede van de trap stond.
‘Ja, meneer, het zijn de nieuwe regels. Ik kan alleen nog mensen met een snor door laten.’

De mededeling was zo vreemd, dat ik niet wist hoe te antwoorden. Ik vroeg me af of er in die hoge hoed misschien een camera verborgen zat. Dat ik in de maling werd genomen stond vast.
‘Ja, ja.’
Ik zette ook mijn linkervoet op de trap en maakte aanstalten gewoon naar boven te lopen. Maar de man versperde de weg met zijn lichaam.
‘Nee, meneer, regels zijn regels, het museum is alleen nog maar toegankelijk voor snordragers.’
‘En vrouwen dan?’
‘Voor vrouwen gelden dezelfde regels, meneer.’
‘Dus, als ik het goed begrijp, is het museé Eugene Delacroix niet meer te bezoeken door vrouwen?’
‘Alleen voor vrouwen met een snor, meneer.’


Ik ging er steeds meer in geloven dat dit een grap was. Al vond ik het wel een vervelend geintje worden. Ik vroeg me af of ze boven bij de kassa wel wisten dat deze man al hun bezoekers wegjoeg. Zonde, want uit een eerder bezoek wist ik dat het een sfeervol museum was. Aangezien de man in het trapgat bleef staan, zat er voor mij weinig anders op dan het binnenplaatsje te verlaten.

 

Salvador Dali

 

Ik besloot een rondje te lopen om later nog eens te proberen binnen te komen in het museum. Op het pleintje was het bankje nog altijd onbezet en dat was maar goed ook. Bij het passeren van het bankje liet een duif er vanuit de boom een witte klodder op landen. Ik liep verder.

 

Toen ik per toeval een feestwinkel passeerde, kon ik het niet laten even binnen te gaan. Een vriendelijke dame verkocht mij voor een paar euro een grote plaksnor en op mijn verzoek was ze zelfs zo vriendelijk het ding onder mijn neus te bevestigen. Ik keek in de spiegel en vond dat ik er belachelijk uitzag. Ik had meer snor dan ik van mezelf ooit zou hebben.

 

Op de weg terug naar het museum, bedacht ik me hoe de man met de hoge hoed zou reageren. Ik hoopte dat hij de snor nu niet van mijn gezicht zou trekken of een lang gesprek zou voeren over de geldigheid van mijn snor. Ik vreesde voor het ergste.

 

Toen ik weer terug was op het binnenplaatsje, trof ik de man waar ik hem achter had gelaten. Enigzins triomfantelijk liep ik op hem af. Om mijn onzekerheid niet te laten blijken, hield ik er flink de pas in. Toen ik vlakbij hem was, maakte hij het trapgat voor me vrij. Hij nam zijn hoge hoed af, en zei:
‘Goedemiddag meneer, mag ik u een prettig bezoek wensen.’


Met snor bezocht ik die middag het museum.

8 reacties op “De Kunst van de Snor

  1. Dus mèt snor zat je wèl snor 🙂
    Leuk verteld: "je kon de vogels horen fluiten en de duiven zien poepen"…
    Toevallig reageerde ik gisteren bij Theo over de buurt waarover je schrijft. Wat daar vlak na m`n eindexamen.Boulevard Saint Michel en Blvd. Saint German. Parc Luxembourg… Zie het zo voor me. Hotel des Mines met een ijzeren kooilift. Bijna heimwee..

  2. Ben blij dat je weer terug bent op het VKBlog en weer met zo’n lezenswaardig persoonlijk cultuurblog.

  3. R. Kruzdlo

    Aanbevolen Gr Robert

  4. Aad Verbaast

    Dat zat wel snor met die truc. Dan hoefde je je snor niet te drukken.
    Leuk blog!

  5. zelfstandig_journalist

    Leuk verhaal. Die dame van de feestartikelenzaak zal haar omzet wel flink hebben zien stijgen de afgelopen tijd :-).

  6. Jeroen de Baaij

    Bedankt voor jullie leuke reactie, ik kreeg gister lol in het zoeken van schilderijtjes, dus tja… toen heb ik maar even een filmpje van geknutseld en een verhaaltje geschreven!
    @ Smokey, mooie herinnering, ziet er inderdaad uit als een mooi hotel, waarom ga je niet een keer terug?
    @ Theo, bedankt, voor de komende tijd heb ik alweer een paar berichtjes klaar liggen
    @ Robert, bedankt!
    @ Aad, inderdaad, haha!
    @ Zelfstandig_journalist, dat denk ik ook, al weet ik natuurlijk niet hoelang die man daar nog gestaan heeft.

  7. Wat een leuk filmpje heb je gemaakt. Goed om te weten, dan doe ik alvast een snorretje in mijn tas.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: