//
u leest...
Uncategorized

Tranen

Op donderdag stonden we haar vader te begraven en vrijdag waren we op weg naar Italië. Ze wilde het zo graag. Om de paar uur stopten we bij een tankstation. Ik vond dat ze wat moest eten, maar ze zei dat ze geen hap door haar keel kreeg. Ze wilde alleen drinken om haar tranen aan te vullen. Haar tranen dienden als benzine.

 

Op het dashboard stond het bidprentje. Nooit had ik mijn schoonvader als een engel gezien, maar nu leidde hij ons de weg. Zijn blik beschermde ons en dat gaf me een ongemakkelijk gevoel. Toch durfde ik het niet weg te halen. Zij had het daar neergezet. Ik stelde voor om een hotel te zoeken, zodat ze wat bij kon komen. Het rijden putte haar uit. Ik wist dat haar tranen zouden stoppen, als we uit zouden stappen.

 

Maar ze wilde door, ze moest door. Na het overlijden van haar vader, was ze ontroostbaar. Sinds ons huwelijk was ze nog nooit zo afstandelijk geweest. De dood had een muur om haar heen gebouwd die hoger was dan onze ergste ruzies. Iedere arm die ik om haar schouders legde, duwde ze weg. Ieder zakdoekje om haar tranen te deppen, werd afgewezen. Toen ze zei dat ze naar Italië wilde, kon ik alleen maar instemmen. Eindelijk mocht ik iets voor haar doen.

 

Gelukkig had ik haar uit het hoofd kunnen praten dat we omstebeurt zouden rijden. Haar wimpers zouden zelfs op de hoogste stand niet als ruitenwissers voor haar tranen kunnen dienen. Het was een regenbui die menig dijk zou laten overstromen. Ze had niet gehuild toen ze het slechte nieuws hoorde, had zelfs geen druppel gelaten op de begrafenis. Pas toen we in de auto stapten, was het begonnen en niet meer gestopt. Alsof het verlies pas na de begrafenis echt definitief was geworden.


francis bacon – study from a human body

Ondertussen was het diep in de nacht en we reden nog altijd over de snelwegen. Het donker van de nacht werd afgewisseld met het duister van de Gotthard tunnel en ik had me moeite me te concentreren op de weg. Mijn ogen waren moe, maar de strenge blik van het bidprentje voorkwam dat ze dichtvielen. Ook zij sliep niet, onverstoord biggelde de tranen over wangen, geluidloos.

 

Ze was bang voor de dood, had ze me ooit gezegd. Niet bang voor de pijn of het lijden, nee, ze was bang voor het idee dat er hierna niets zou zijn. Ik had die angst nooit begrepen. Voor mij was ‘dood’ een leeg woord, vier letters zonder betekenis. Als kind dacht ik te weten wat liefde was en gebruikte ik het woord als ieder ander. Toch zou het duren tot mijn eerste echte liefde, voordat ik echt wist wat liefde betekende. Met de dood was het volgens mij hetzelfde. Je moet dood gaan om echt te begrijpen wat het woord inhoudt, maar geen mens die dat kon navertellen.

 

Het was haar doodsangst die ons had aangezet tot deze reis. Uit een innerlijke wanhoop greep ze naar het geloof. De kerk was de enige instantie die haar vader een hiernamaals beloofde. Om deze hemelvaart kracht bij te zetten, zouden we een kaarsje voor hem opsteken. We reden naar Toscane om een kaarsje op te steken, als haar tranen de vlammen tenminste niet zouden doven.

 

Tientallen jaren geleden was ze ook in Italië geweest voor een vakantie. Haar opa was net overleden en samen met haar vader had ze in de plaatselijke kerk een kaarsje opgestoken. We waren op weg naar dezelfde kerk als toen, het enige gebedshuis waar ze voor haar vader een kaarsje wilde branden. Net zoals haar vader voor zijn vader had gedaan.

 

Het ochtendgloren verdreef mijn slaap, iedere lichtstraal gaf mij nieuwe energie. De kilometeraantallen op de borden langs de weg werden steeds minder. Het heuvellandschap van de Toscane deed haar herinneringen weer scherp op het netvlies staan en dus dronk ze extra water. Ik volgde de bordjes naar Pistoia.

 


duomo – pistoia

Het was in de loop van de dag, toen we het provinciestadje binnenreden. Vanaf de parkeerplaats aan de rand van de stad, was het een kwartier lopen naar het centrum. Zij ging voorop en koerste ons in een rechte lijn op de kerk af, alsof ze iedere dag door de straten liep. Verwonderde Italianen keken naar haar tranen, maar zij liet zich niet afleiden.

 

Ik had niet verwacht dat de kerk van binnen zo licht zou zijn. Het Romaanse bouwwerk had kale muren waarin bovenin kleine venstertjes zaten. Het meest in het oog springend was het barokke altaar, dat later aan de kerk moet zijn toegevoegd. Zij had intussen een kaarsje aangestoken. Ik liet haar, want ik voelde dat ik hierbij niet gewenst was. Vanuit een nis zag ik hoe ze voor het kaarsenrek neerknielde.

 

Vijf minuten later vond ik haar terug in de kerkbanken. Haar tranen waren gestopt, ze had haar ogen gesloten. Ook voor haar was het een lange nacht geweest. Ik ging naast haar zitten en sloeg een arm om haar heen. Ik werd niet weggeduwd. Zonder haar ogen te openen, kroop ze dichter tegen me aan. Even later voelde ik haar ademhaling regelmatig worden. Eindelijk had ze rust gevonden.

 

Ik keek naar het kaarsje en toen sloot ook ik mijn ogen.

Reacties

19 gedachtes over “Tranen

  1. Gelukkig een mooi einde!

    Geplaatst door zich van verre | 16 maart 2010, 01:39
  2. Je belicht de rustgevende kant van de kerk.
    Dat mag ook wel eens na al die focus op het machtsmisbruik.
    Een fraai verhaal met een fraaie Bacon.

    Geplaatst door laila | 16 maart 2010, 07:56
  3. Een lange weg om troost te vinden.
    Ze wist waar ze die kon vinden.
    Mooi geschreven.

    Geplaatst door Pierra | 16 maart 2010, 08:35
  4. Geraakt door je stuk.
    Mooi opgeschreven.
    .

    Geplaatst door Jezzebel | 16 maart 2010, 08:45
  5. In een adem uit gelezen. Sterkte.

    Geplaatst door Aad Verbaast | 16 maart 2010, 09:51
  6. troost en licht
    mooi, sterkte nog, Moon

    Geplaatst door moonfairy | 16 maart 2010, 10:13
  7. Mooi verhaal over een mooie gedachte!

    Geplaatst door zelfstandig_journalist | 16 maart 2010, 10:31
  8. Mooi Jeroen
    simongroet

    Geplaatst door kuifje simon | 16 maart 2010, 11:03
  9. Ik spijbel even van mijn wekr om jullie te bedanken voor al jullie reacties.
    Voor de lieve mensen die mij sterkte beginnen te wensen, bovenstaande is fictie uiteraard 😉

    Geplaatst door Jeroen de Baaij | 16 maart 2010, 11:31
  10. En toch leek het echt, Jeroen……
    Mooi en indringend opgeschreven en in 1 ruk uitgelezen.
    Prachtig!!!

    Geplaatst door Geroma | 16 maart 2010, 13:34
  11. Mooi geschreven, lijkt net echt zoals Geroma al zegt.

    Geplaatst door Ivy (Heyta) | 16 maart 2010, 15:19
  12. Prachtig en ontroerend.

    Geplaatst door Pasquali | 16 maart 2010, 17:23
  13. lekker figuur om de dag nadat je je vader heb gekist en in de grond hebt gestopt, lekker naar italie te gaan om daar vakantie te vieren.
    zal je wel een fijn gevoel geven….

    Geplaatst door carla de koning | 16 maart 2010, 19:07
  14. Prachtig, hoe verwerking kan werken. En heel erg mooi dat je het proces niet hebt onderbroken.
    Heel mooi weergegeven.

    Geplaatst door nelus | 16 maart 2010, 22:31
  15. @carla de koning: jij snapt helemaal niks van het leven. Hou je er even buiten wil je ?

    Geplaatst door nelus | 16 maart 2010, 22:32
  16. Jeroen, ook het vermogen om fictie te schrijven beheers je in uitmuntende mate, als ik het zeggen mag. Ik moest echt goed nadenken omdat ik je al een tijdje "ken". Je verhaal is zo geloofwaardig en invoelbaar geschreven dat het waargebeurd zou kunnen zijn. Nu, dan behoor je wel tot iets meer gevorderd lijkt me.
    Blij dat je terugbent met dit mooie blog. Ook qua illustraties.
    Ik heb nog een comment voor je geschreven met een link erbij die ik ook even hier neerzet, Fay Lovsky die voor de franse tv (?) uitleg geeft over de theremin. En dat in absoluut mooi uitgesproken frans.http://www.youtube.com/watch?v=SXy7cdiJY6g

    Geplaatst door Smokey | 17 maart 2010, 00:04
  17. Dra zult ge worden opgenomen in het Gilde der Letteren, Mijnheer Jeroen.
    Daarna kunt ge wellicht eens denken aan een raketvlucht. Om, bijvoorbeeld, ideeën op te doen over de SyFy. Daarna kunt ge uit rusten en opnieuw in uw Handgemaakte Letterkast duiken… 😉

    Geplaatst door JohanHvD | 17 maart 2010, 23:33
  18. Volgens opgave ben je 22 en ik vind dat wel zeer bijzonder in relatie met de verhalen die je ons laat lezen. Geweldig mooie verhalen, ook deze weer.
    Groet en veel succes Jeroen

    Geplaatst door thrammy | 19 maart 2010, 14:22
  19. Je hebt hier voor ons een heel realistisch personage geschapen, Jeroen. Met voldoende afstand beschreven.
    Je beschrijft een zo bekend proces op unieke wijze, zonder cliché’s en zonder de emoties uitgebreid te benoemen. Je laat de beelden het verhaal vertellen en dat werkt.
    Door de ruimte die je zodoende laat aan de lezer kan het binnenkomen en neemt het je mee. De lezer mag toeschouwer blijven, hem wordt niets opgelegd. De emoties blijven daar waar ze horen: bij de personages in je verhaal. Dat is DE manier.

    Geplaatst door Ingrid van den Bergh | 19 juni 2010, 10:02

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 404 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: