//
u leest...
Uncategorized

de Liefde in het Louvre

Ik zie altijd mooie jongens in het museum. Bij bijna ieder museumbezoek overkomt het me dat mijn blik afwijkt van de ingelijste verf aan de muren naar een bezoeker die langs komt lopen. Het is altijd een moeilijk moment. Blijf ik naar de schilderijen kijken? Of kies ik ervoor de jongeman een extra blik te gunnen en ga ik in de achtervolging?

 

Ik heb me weleens in afgevraagd waarom ik altijd leuke jongens zie in het museum. Bij mijn weten is er geen selectie op schoonheid bij de ingang  van het museum.  Ook lijkt  het me een illusie om te denken dat alleen knappe jongens van kunst houden. Waarom gebeurt het me dan toch steeds?

 

Ik denk dat ik het antwoord bij mijzelf moet zoeken. Als ik rondloop in de zalen vol met meesterwerken, stel ik me open voor zoveel mogelijk invloeden van buitenaf. De dingen die ik zie, probeer ik zo puur mogelijk te ervaren. Wat doet een schilderij met me? Waarom vind ik de een mooier dan de ander? Zelden ben ik dus zo geconcentreerd op wat ik voel en zie. Hierdoor ben ik sneller geprikkeld door schoonheid, zowel van de kunst als van de jongens.

 

Noem me een romanticus, maar het lijkt me ook zo heerlijk om te kunnen zeggen. ‘Bij dat ene schilderij hebben wij elkaar ontmoet.’ Een afbeelding die ik vervolgens mijn hele leven bij me zal dragen. Het is dan natuurlijk wel te hopen dat het een beetje mooi doek is. Voor je het weet, loop je levenslang met een vanitas stilleven in je hoofd. Niet bepaald romantisch, om juist de tijdelijkheid te benadrukken.

Stiekem loop ik bij een bezoek aan het Louvre dus weleens om me heen te kijken. Bij welk schilderij zou ik ‘de ware’ nou wel willen ontmoeten? Langzaam schuifel ik door de gangen. Ik zoek een werk dat onbekend is. Een doek dat ik mooi vind, het liefst ook kunsthistorisch nog interessant is en tevens iets kan zeggen over de liefde.

 

Op een dag blijf ik stil staan bij een doek van Camille Corot waarop Sint Sebastiaan staat afgebeeld. Ondanks dat Sebastiaan een veelvuldig afgebeeld figuur is, is dit niet een standaard exemplaar. Je moet zelfs goed kijken om de kenmerkende pijl te herkennen. Het doek is duidelijk een voorloper van het impressionisme. Het spreekt me aan.

 

Is het te simpel om een mannelijk naakt te kiezen? Het is duidelijk dat ik het doek niet kies omdat Sint Sebastiaan de beschermheilige is van de lepralijders. Toch gaat het me niet alleen om het plaatje. Sebastiaan is ook een interessant figuur. Een man die dood zou gaan omdat vast bleef houden aan zijn rotsvast geloof. Nou ben ik niet gelovig, maar de boodschap van vasthouden aan je eigen ideëen en waarden spreekt me wel aan.

 

En dus houd ik vast aan het idee om de liefde bij dit doek te ontmoeten. Ieder bezoek aan het Louvre loop ik even langs ‘mijn schilderij’. Rustig bekijk ik ieder detail, ondanks dat ik het doek goed ken. Minutenlang blijf ik voor het doek staan. Sommige bezoekers vragen zich af waarom ik zo lang naar dit ene doek sta te turen en komen even naast me staan. Uiteindelijk lopen ze verder, nog eens verbaasd omkijkend.

 

Als na een kwartier de ware nog niet langs is gelopen, weet ik het zeker, vandaag is niet de dag. Ik besluit verder te lopen. Maar de volgende keer dat ik in het Louvre ben, loop ik weer naar Sint Sebastiaan. Keer op keer, tot de dag dat hij daar op me wacht.

Reacties

9 gedachtes over “de Liefde in het Louvre

  1. Ja, jij bent een romanticus:-)

    Geplaatst door antoinette duijsters | 19 januari 2010, 09:11
  2. Op 20 januari is het de feestdag ter ere van St.Sebastiaan. Drie jaar lang heb ik een blog aan schilderijen over hem gewijd. De ingewijde blogger weet dat wel. Ik kreeg opmerkingen van o.a. Wim Duzijn en Fred v.d. Wal of mijn belangstelling duidde op homosexuele geaardheid. Ik meen dat niemand voor 100% homo of hetero is. Heb niets willen ontkennen of bevestigen.
    Je waarneming zal samenhangen met je verlangen, jegerichtheid naar schoonheid.

    Geplaatst door Theo | 19 januari 2010, 09:28
  3. Originele manier om je liefde proberen te vinden. Het museum in plaats van het café.

    Geplaatst door zelfstandig_journalist | 19 januari 2010, 09:53
  4. Dat is nog eens wat anders dan ergens een ontmoeting regelen met de afspraak: "je kunt me herkennen aan…"
    Te hopen dat het lot je goed gezind is.

    Geplaatst door Aad Verbaast | 19 januari 2010, 10:37
  5. Ben Bi
    en nog steeds
    zonder………….
    Dus: ben ik Bizonder
    Dat schreef ik toen ik
    Vijftig werd , als uitnodiging..
    maar ik hoop voor jou
    dat er dus in Het Museum
    een Jongens-droom
    uitkomt…en dat
    die om In te Lijsten is..
    Groet à Vous… U sprak met

    Geplaatst door A C T U A L I T Y | 19 januari 2010, 17:26
  6. Een mooi schilderij. Je hebt wel grote kansen als je zowat elke dag in en uit kan lopen. Veel geluk!

    Geplaatst door Pierra | 19 januari 2010, 18:29
  7. Mijn blog van morgen draag ik aan je op.

    Geplaatst door Theo | 19 januari 2010, 19:49
  8. Leuk verhaal! En de mensen vragen zich af waarom je zolang bij een schilderij blijft staan:))))
    In dit geval geldt misschien: Zoekt NIET en gij zult vinden.

    Geplaatst door Smokey | 24 januari 2010, 01:04
  9. Mooi portret van jezelf hiernaast. The looks van een echte Fransoos!

    Geplaatst door Smokey | 24 januari 2010, 01:05

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 382 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: