Uncategorized

Het Sneeuwt Altijd

Vlokje na vlokje dwarrelt de sneeuw naar beneden. De straten, de paraplu’s, de auto’s, langzaam kleurt het land zich wit. Er lijkt geen einde te komen aan de stroom ijskristalletjes die de wolkenmassa verlaat.

 

Ik kijk uit mijn dakraam. De kindersleetjes verdrukken de sneeuwvlokjes op de stoepen. Ook de mannen in pak vertrappen het tere laagje met hun rubber zolen. De daken verdwijnen onder een laagje wit, maar de vlokjes op mijn raam smelten en rollen als druppeltjes van het schuine venster. Langzaam verval ik in gepeins. De witte massa in mijn hoofd vult zich met gedachten. Ik stel me ieder denkbeeld voor als een sneeuwvlokje. Mijn hersenpan als een grote sneeuwwolk.


een schilderij van de sneeuwvlokjes uit het hoofd van alfons mucha (winter night, 1920)

Rustig zwieren de ijskristallen door mijn hoofd. Gedachten die in mijn hoofd blijven zitten, vormen een laagje, als sneeuw op de stoep. Hierdoor verdwijnen de oude gedachtenvlokjes onder de nieuwe. Soms voel ik een slee door mijn hoofd glijden. Het zijn de gedachten die worden vertrapt door invloeden van buitenaf. Ze verdwijnen na een goed gesprek, een emotionele ervaring of gewoon na het zien van een simpel televisieprogramma.

 

Er komt nooit een einde aan de sneeuwbui in mijn hoofd. Sommige ervaringen zorgen voor een ware sneeuwstorm, waarin iedere gedachten direct lijkt over te gaan in de volgende. Zelfs ’s nachts gaat het door. Maar van de winterse neerslag tijdens de nachtelijke uren, kan ik me vaak de volgende dag niets meer herinneren. Slechts enkele dromen zijn zo intens dat de sneeuw tot na mijn ontwaken blijft liggen.

 

Ieder vlokje sneeuw heeft de eigenschap te smelten, zo ook de vlokken in mijn hoofd. Gedachten laten zich niet makkelijk bewaren, niets is zo onvoorspelbaar als ons geheugen. In de kern van mijn brein zit een grote sneeuwbal waar de belangrijkste sneeuwvlokjes zich aan hechten. Maar de meesten zullen voor altijd vergaan en verdwijnen zoals de druppels op mijn dakraam.

Een schilderij van de sneeuwvlokjes uit het hoofd van Alfred Sisley (La neige à Louveciennes, 1878)

Vaak wil ik mijn gedachten delen met een vriend of een geliefde. Maar de sneeuwvlokjes laten zich niet fotograferen, ik moet het subjectievere middelen doen. De gedachten laten zich slechts vertalen in een tekening, een schilderij of een schets in woorden. Maar hoe ik ook blijven oefenen met schetsen en tekenen, nooit wordt de sneeuwtekening zoals de vlokjes in ons hoofd.

 

Er zijn nou eenmaal vele kleuren wit. De tint van de sneeuw in onze hersenpan verschilt altijd van de tekening. Toch moeten blijf ik de vlokjes tekenen. Het is de enige manier om onze gedachten niet te vergeten en ze te delen met anderen.

 

14 reacties op “Het Sneeuwt Altijd

  1. ZWOLLY WOOD

    Jeroen, dit is een heel mooi blog. …een mooie variant op alle sneeuwlogs. …en zo geestig over sneeuw geschreven. Ik collect sneeuwlogs….deze mag er wel bij de tijdelijke groep – sneeuwtapijten en jolijten – neem ik aan.

  2. Een echte droomwereld van Sisley, met zoveel tinten wit. Mooie vlokjes/gedachten….en met ons gedeeld.

  3. Inleefbare tekst en een met zorg passend schilderij gevonden en geplaatst.
    Blij dat je er weer bent.

  4. Een subtiele bijdrage met fraaie afbeeldingen.
    Hersenschimmen daar moest ik ook aan denken.
    "Niets is zo onvoorspelbaar als ons geheugen."

  5. antoinette duijsters

    Prachtig blog!

  6. zelfstandig_journalist

    Ik heb wel eens gehoord dat eskimo’s 60 verschillende woorden voor sneeuw kennen.Dat zijn er toch nog lang niet zoveel als het aantal verschillende gedachten dat dagelijks in ons opkomt. Als we die allemaal zouden moeten (op)tekenen, komen we tijd tekort. Mooi blog!

  7. kuifje simon

    En in de verte zingt Adamo …."tombe la neige"

  8. De metafoor die je hier neerzet vind ik subliem. De vergelijking van gedachten met dwarrelende sneeuwvlokjes. Poëtisch. De kunst bij het maken van kunst is "gewoon"het toelaten van het gevoel en de intuïtie en de gedachten te laten wegdwarrelen. Een soort trance met alleen focus op de creatie.Als je opgaat in hetgeen je doet, verdwijnt al het andere als sneeuw voor de zon.
    En opeens…zet je die lijn die anders niet wilde lukken. Althans, dat is mijn bevinding.
    Wat een prachtig schilderij toch van Sisley.

  9. Bianca Meijer

    Mooi geschreven hoor.. geeft je stof tot nadenken..

  10. Aad Verbaast

    Boeiende metafoor van je.
    Metaforen hebben altijd het gevaar dat er natuurlijk altijd in het verlengde er van afwijkende eigenchappen ingebracht kunnen worden.
    Ik ga dat niet doen.
    Daar is deze te bijzonder voor. Laat het maar even door sneeuwen.

  11. Mooi blog!
    Niets mooier dan een pak vers gevallen sneeuw!
    Hopelijk dwarrelt je hoofd nog eens leeg!
    Prachtig schilderij van Sisley!
    gr eva

  12. Jeroen de Baaij

    @ Zwolleywood, ik voel me vereerd opgenomen te worden in jouw collectie 😉
    @ Pierra, graag gedaan, Sisley’s schilderijen staan vaak in de schaduw van Monet en Renoir, maar dat is volledig ten onrechte!
    @ Theo, Bedankt! Ik vind het leuk weer terug te zijn. Al zal ik de komende tijd me beperken tot slechts enkele bijdragen per week. Het rustige studentenleven van colleges heb ik namelijk weer achter me gelaten voor een periode in het laboratorium. Dus ik zit een beetje in tijdnood 😉
    @ Laila, wat een eer om vergeleken te worden met hersenschimmen. Ik had hier zelf niet aangedacht, maar nou je het zo zegt, al is dat wel van een totaal ander (hoger) niveau!
    @ Antoinette, bedankt!
    @ Zelfstandig journalist, het lijkt me maar lastig om eskimo te zijn. Zie je om je heen al je gedachten wegwaaien!
    @ Simon, Le froid et l’absence, Cet odieux silence, Blanche solitude
    @ Smokey, zo is het maar net! En weet je, eigenlijk is het met schrijven precies hetzelfde! Bedankt voor je complimenten.
    @ Bianca, dank je wel!
    @ Aad, je hebt helemaal gelijk, daar zijn het dan ook metaforen voor. Maar een metafoor kan je ook op weg helpen de zaken eens op een andere manier te zijn, dat vind ik er zo mooi aan!
    @ Eva, bedankt! Toch hoop ik niet dat mijn hoofd leeg gaat dwarrelen, dat ben ik namelijk of dood of alles vergeten!

  13. Jeroen, je schrijft weer fantastisch over de sneeuw als metafoor….
    en meteen schiet me Apollinaire’s "la blanche neige" te binnen
    (zie het als een soort tegenwicht….:))
    Les anges les anges dans le ciel,
    l’un est vêtu en officier
    l’un est vêtu en cuisinier,
    et les autres chantent.
    Bel officier couleur du ciel,
    le doux printemps longtemps après Noël,
    te médaillera
    d’un beau soleil.
    Le cuisinier plume les oies.
    Ah! tombe neige,
    tombe et que n’ai je
    ma bien-aimée entre mes bras.
    jeggroet uit het besneeuwde hoge noorden

  14. Mooi stukje. De combinatie met enkele mooie beelden draagt bij tot een prachtig geheel. Gedachten zijn vluchtig en soms word ik triest van al die dingen die ik ben vergeten. Vandaar dat ik al jaren probeer om de mooiste gedachten vast te leggen en zo te bewaren.
    Groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: