//
u leest...
Uncategorized

Van Dalen & de Dochter (1) – de Goede Week

fotohet vocht kwam met bakken uit de hemel toen van dalen café-restaurant “from hell” binnenstapte. zijn ogen schoten door de ruimte. waar was ze? een paar vragende blikken kwamen zijn kant op, maar hij deed of hij ze niet zag. nog een keer staarde hij het restaurant in. ze moest hier zijn, ze was hier immers altijd.
Plotseling zag hij achter in de hoek George, een boerenjongen die een goede vriend van haar was. George had politieke aspiraties, maar Van Dalen had daar weinig vertrouwen in. Hij zat niertjes te eten en keek verstoord op, toen hij Van Dalen dichterbij zag komen.
‘Is ze hier?’, zei Van Dalen zonder verder te groeten.
‘Nee’
‘Waar is ze dan?’
‘ Hoe moet ik dat weten? Het is jouw dochter.’
Van Dalen zuchtte.
‘Misschien is ze hiernaast. ‘, zei George. ‘Ik loop wel even met je mee.’

Samen stapte ze de ‘hel’ uit en gingen een deur verder weer naar binnen. Van Dalen was hier nog nooit geweest. Het etablissement heette “Purgatorio”. Aan de bar zaten twee vrouwen aan wat bierviltjes te frunniken, maar verder zag hij niemand. George liep verder naar achter, Van Dalen bleef staan en keek in een spiegel die naast de bar hing.
‘Wat kijk je.’, reageerde één van de vrouwen.
‘Ach, ga toch een sigaret roken, zenuwpees.’
Van Dalen was geïrriteerd.
George kwam terug, ze liepen weer naar buiten.

‘Misschien zit ze in “het Paradijs”, dat is een Grand-Café hier even verderop. Maar daar moet je zelf maar even gaan kijken. Mijn eten wordt koud.’
Zonder op het antwoord te wachten, liep George weer naar binnen. Van Dalen voelde ondertussen de regen zijn schoenen intrekken en liep snel door. Als ze nou hier ook niet was, dan zou hij tot op zijn bot natregenen. Geld voor een biertje in een café had hij namelijk niet op zak.
“Het Paradijs” was een drukke gelegenheid. Er werd hard gelachen en Van Dalen had moeite om de ruimte te overzien. Even bleef zijn blik hangen bij twee nonnen, die vlak bij de deur aan een kopje koffie zaten. Toen liep hij verder.
‘Achterin is nog wel een tafeltje vrij.’, zei een langslopende ober.
Voordat Van Dalen de man had kunnen vragen of hij zijn dochter misschien had gezien, was de man alweer verder gelopen. Hij besloot dus zelf maar rond te kijken. Al speurend door het café, liep hij verder naar achter. Nergens zag hij haar, tot hij opeens zijn naam hoorde roepen.

‘Wat doe jij nou hier?’
Nog voor hij zich kon omdraaien, had hij al een kus op zijn wang.
‘Wat heb je koude oren! Kom maar lekker opwarmen.
Wat vind je van mijn nieuwe schoenen?’
Hij keek naar beneden en hoorde zichzelf iets goedkeurends mompelen. Voor hij het wist had hij zijn jas uit en zat hij naast haar op een stoel met tegenover zich twee vriendinnen van zijn dochter.
‘Wil je koffie?’, vroeg ze en tegelijkertijd zette ze een oorwarmer op zijn hoofd.
De vriendinnen schoten in de lach. Hier had hij geen behoefte aan. Hij wilde gewoon naar huis.
‘Nou eigenlijk kwam ik alleen maar even een sleutel halen.’
‘Ben je ze weer vergeten?’
‘Ik dacht dat ze in mijn jas zaten.’
De vriendinnen moesten weer lachen. Hier had hij geen zin in. Hij stond op, pakte zijn jas en liep in een rechte lijn naar buiten. In de regen zette hij nog een paar stappen, maar bleef daarna stil staan. Hij moest sleutels hebben, maar terug het café in was geen optie.

‘Waar was je nou zo snel naartoe?’
Weer een kus op zijn wang. ‘Gekkie.’
Ze hield een sleutelbos voor zijn neus. Hij greep ernaar, maar ze trok ze net op tijd weer terug.
‘Beloof je wel een eitje voor me te bakken morgenochtend?’
Lachend gooide ze de sleutels naar hem toe en liep weer terug “het Paradijs” in.
De sleutels waren voor hem op de grond gevallen. Hij raapte ze van de grond en terwijl hij weer omhoog kwam, zag hij zijn eigen weerspiegeling in een etalageruit. Die oorwarmers waren inderdaad een belachelijk gezicht…

Van Dalen is een gescheiden man van ongeveer 50 jaar en heeft een baan als ambtenaar. Zijn dochter is erg energiek en zit in het eerste jaar van haar studie. Samen wonen ze in een klein huisje in een buitenwijk. In deze serie een kijkje in het leven van dit tweetal.

Reacties

2 gedachtes over “Van Dalen & de Dochter (1) – de Goede Week

  1. Grappig kijkje in hun leven. Smaakt naar meer.

    Geplaatst door edu | 30 december 2008, 20:11
  2. Dit lijken me twee mensen die soms moeilijk mét maar ook niet zonder elkaar kunnen.
    Met weinig informatie geef je een goed beeld.

    Geplaatst door Ingrid heeft problemen met inloggen | 30 januari 2009, 12:55

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 368 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: