//
u leest...
Uncategorized

de Gitarist in het Park

‘Het is een absolute pre als een jongen gitaar kan spelen.’, zeg ik. Het is een lentemiddag als ik met een vriendin in het park zit. We kijken uit op een aantrekkelijke blonde jongen die zachtjes de snaren met zijn vingers beroerd. ‘Vind je?’, vraagt ze me.  ‘Absoluut!’

 

Niet dat ik een balkon voor me zie vanwaar ik dan naar beneden kijk op mijn aanbidder. Zo cliché ben ik nou ook weer niet. Het zou bovendien ook knap lullig zijn, als er iemand voor mij op de binnenplaats zou staan. Ik heb geen balkon en vanaf mijn dakraampjes op de 6e verdieping kan ik de begane grond niet eens zien.

 

Toch lijkt het me fantastisch om nog eens een persoonlijke serenade van een geliefde te krijgen. Een mooi gespeeld nummer precies op het juiste moment, of beter nog, een nummer dat speciaal voor me geschreven is. ‘Niet alleen gitarist, maar ook nog componist. Toe maar! Jij bent wel veeleisend zeg…’

De Franse componist Gabriel Fauré schreef zijn Pavane ooit voor de gravin Elisabeth Greffuhle. Deze dame die behoorde tot de gegoede burgerij van Parijs rond het jaar 1900. Haar vermaarde salon had op de gastenlijst onder meer schilders Gustave Moreau en James Whistler staan, maar dus ook componisten zoals Fauré en Franz Liszt.

 

‘Trouwde hij haar ook?’, vraagt mijn vriendin. Maar dat was niet geval, hij was namelijk al getrouwd met de dochter van een beeldhouwer en de gravin was zelf ook getrouwd. Toch moet het tweetal wel op elkaar gesteld zijn geweest. Op het verzoek van de gravin voegde Fauré namelijk de tekst voor het koor toe aan de melodie. De tekst was geschreven door haar neef, Robert de Montesquiou.

 

De tekst van de compositie gaat over een jongeman die gek wordt van de liefde. Hij voelt zich geregeerd door de vrouwen om zich heen. Hij houdt van ze, hij haat ze en uiteindelijk winnen ze altijd. Hij blijft totaal reddeloos achter. Zou Fauré zich herkent hebben in de tekst?

 

Ondertussen is het zachtjes begonnen te regenen in het park. Het voorzichtige voorjaarszonnetje was achter de wolken verdwenen en dus stappen we op. De jongen houdt zijn gitaar ondertussen boven zijn hoofd om niet nat te worden en loopt de andere kant op. ‘Daar gaat je gitarist!’, zegt mijn vriendin. ‘Ach,’ zeg ik ‘er zijn meer jongens die gitaar kunnen spelen.’ Ik sla een arm om haar heen en we lopen het park uit.

Reacties

8 gedachtes over “de Gitarist in het Park

  1. Hier houd ik erg van.
    Combinatieblogs van tekst met illustratie of met muziek.
    Moet alleen nog eens leren hoe ik een you tube niet alleen als link, maar ook met beeld op een blog krijg.

    Geplaatst door Theo | 17 december 2009, 22:58
  2. Bedankt Theo voor je opmerkzame lezing van het stuk. Ik heb het meteen even aangepast (zinnetje mag best blijven staan hoor!)
    Over die you tube filmpjes, dat is op zich niet zo heel moeilijk. Op de you tube website staat rechts naast het filmpje altijd een html code, deze code kun je gewoon plaatsen in je html-bewerk schermpje en dan neemt hij het filmpje over. (Ben ik zo duidelijk genoeg?)

    Geplaatst door Jeroen de Baaij | 17 december 2009, 23:03
  3. Mooi geschreven Jeroen. Leuk ook om de achtergrond van de Pavane te weten.

    Geplaatst door Pierra | 18 december 2009, 01:30
  4. @Jeroen: Weer een mooi gecomponeerd verhaal!
    Maar ben jij niet degene die eigenlijk een serenade zou moeten brengen?

    Geplaatst door Kokopelli | 18 december 2009, 01:59
  5. De dag begonnen met het beluisteren (6’30") van de Pavane.
    Een uitvoering met zangstemmen kende ik nog niet.

    Geplaatst door Theo | 18 december 2009, 09:32
  6. Als je zo’n romantisch klinkend stuk speciaal voor die ene dame componeert, voel je op z’n minst toch iets bijzonders voor haar :-).

    Geplaatst door Zelfstandig journalist | 18 december 2009, 09:58
  7. Een gitaar als paraplu…? Ik kom later nog lezen Jeroen. Alvast een aanbeveling voor e.e.a.
    Salut!

    Geplaatst door Smokey | 18 december 2009, 12:14
  8. Geweldig mooie bijdrage.
    Opent je slideshow met ‘Dejeuner sur l"herbe’ of vergis ik me? Een serenade tijdens het ontbijt is ook niet te vesmaden.
    Als koorzanger had ik nog niet eerder een versie met koor gehoord van deze Pavane, prachtige meerstemmigheid en topkwaliteitzangers.

    Geplaatst door Ingrid van den Bergh | 4 februari 2010, 19:54

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 416 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: