//
u leest...
Parijs

Zonsondergang bij Ièna

Op vrijdagavond was het altijd luidruchtig in de gangen van de metro. Groepjes modieus geklede mensen liepen met flessen wijn naar het perron en wachtten op de metro die hun naar een kroeg of discotheek zou brengen. Op weg hiernaar toe moest zoveel mogelijk gedronken worden, binnen was een drankje immers veel duurder.

Nadat een metro het lachen en roepen tijdelijk had afgevoerd, was het even stil op het perron. Deze stilte zou niet lang duren. Snel kwam er een nieuwe flessendragende menigte met nog leukere grapjes en harder geroep. Aan de sterkte van het geluid kon je horen hoe laat op de avond het was. Maar Thierry hoorde het niet. Hij was te vroeg.

Thierry zat op het uiteinde van het perron op het bankje. Hier was de urinelucht het sterkst en werd hij het meest met rust gelaten. Maar belangrijker, het was ook de plek waar straks Julie de metrodeur open zou doen en uit zou stappen. Thierry was te vroeg. Vorige week was Thierry ook te vroeg geweest en volgende week zou hij ook te vroeg zijn. Thierry zat op zijn bankje, de metro kwam en de metro ging.

Als er geen metro op het station was, was Thierry’s blik gericht op het spoor. Het was de plek waar dadelijk een metro zou komen te staan. Een enkele keer stelde hij zich zelfs voor dat er wel een wagon stond, maar dat Julie er niet in zat. Jammer vond hij dat dan, ze zou misschien wel in de volgende metro zitten.

Zijn uitzicht op het spoor werd echter bruut onderbroken door een jongen in een strakke broek en krullend haar. Verstoord keek hij op. Of hij een vuurtje had. Thierry haalde zijn schouders op, deed alsof hij het niet verstaan had en keek weer naar het spoor. Er kwam net een metro aan. De jongen liep onverrichter zaken en luid roepend terug. Thierry hoorde het niet.

Terwijl de wagons langzaam tot stilstand kwamen, zag hij haar door de ruiten al zitten. Hij stond op, maar liep niet op haar af. Hij wachtte tot ze de deur opende en op hem af kwam lopen. Thierry gaf haar een zoen op iedere wang en samen liepen ze naar buiten toe. De autolichten passeerden in hoog tempo, maar Thierry en Julie hadden hun blik op de rivier gericht. Ze zeiden niets.

Ze liepen de brug op en hoorde het geklots van de rivier onder zich. Aan het einde van de rivier kleurde de lucht oranjerood. Ze bleven stilstaan in het midden van de brug. Thierry had zijn arm om haar heen geslagen. Ze bekeken de zonsondergang, af en toe onderbroken door het geflits van de langsvarende toeristenboten.

Langzaam werd het steeds donkerder en verdwenen de laatste zonnestralen aan de horizon. Er liep weer groepje luidruchtige jongeren langs. Julie maakte zich los uit de armen van Thierry. Ze liep terug naar de metro. Thierry bleef alleen achter op de brug, kijkend naar de plek waar net de zon nog te zien was. Volgende week vrijdag zou hij weer op haar wachten.

Reacties

3 gedachtes over “Zonsondergang bij Ièna

  1. Het wil nog niet echt vlotten met de liefde tussen die twee.

    Geplaatst door zelfstandig_journalist | 12 december 2009, 10:41
  2. Melancholie en een vleugje humor ( "flessendragende menigte":))) in een goed geschreven verhaal.
    Mooi Jeroen.

    Geplaatst door Smokey | 13 december 2009, 11:05
  3. De muziek, al oud, past er goed bij. `t Lijkt of er niets is veranderd in die jaren….

    Geplaatst door Smokey | 13 december 2009, 11:25

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 382 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: