//
u leest...
Uncategorized

het Viooltje en de Onbereikbare Liefde

Op woensdagmorgen had ik altijd het eerste uur geschiedenis. Het was een les met een weinig inspirerende docent die drukker bezig was met koffie drinken en de slaap uit zijn ogen vegen dan met lesgeven. Vanuit de ramen van het klaslokaal had ik uitzicht op de fietsenstalling naast het schoolgebouw. Gedurende het lesuur zag ik de leerlingen aankomen die het eerste uur vrij hadden.

 

Op een van deze woensdagen waarop de docent iets bromde over de Weimarrepubliek, was ik weer voornamelijk gefixeerd op het raam. Sinds een paar weken had ik een knappe jongen ontdekt waarop ik op slag verliefd was geworden. Hij had halflang bruin haar, een innemende lach, maar vooral een paar onbeschrijflijke bruine ogen. Ik was er achter gekomen dat hij Thomas heette.

 


caspar david friedrich – femme dans le soleil du matin, 1818

 

Thomas had op woensdag het eerste uur vrij en kwam dus altijd de fietsenstalling in als ik naar buiten zat te kijken. De hele les verheugde ik me erop dat hij aan zou komen fietsen en precies langs mijn raam zou lopen om vervolgens de school binnen te gaan. De Weimarrepubliek kon mij gestolen worden, ik keek liever naar de mooie ogen van Thomas.

 

Ik moet terugdenken aan deze geschiedenis bij het lezen van een gedicht van Johann Wolfgang von Goethe. Hij schreef dit in de tijd dat hij ook ‘Het Lijden van de jonge Werther’ publiceerde, een boek dat hij schreef na aanleiding van zijn onbereikbare liefde voor een meisje dat Charlotte heette. De overdreven romantiek uit dit boek, komen ook terug in het gedicht.

 

Das Veilchen

Ein Veilchen auf der Wiese stand

Gebückt in sich und unbekannt;

Es war ein herzig’s Veilchen.

Da kam eine junge Schäferin,

Mit leichtem Schritt und munterm Sinn,

Daher, daher,

Die Wiese her, und sang.

 

"Ach!" denkt das Veilchen, "wär’ ich nur     

Die schönste Blume der Natur,

Ach, nur ein kleines Weilchen,

Bis mich das Liebchen abgepflückt

Und an dem Busen matt gedrückt!

Ach nur, ach nur

Ein Viertelstündchen lang!"

 

Ach! aber ach! das Mädchen kam

Und nicht in acht das Veilchen nahm,

Ertrat das arme Veilchen.

Es sank und starb und freut’ sich noch:

"Und sterb’ ich denn, so sterb’ ich doch

Durch sie, durch sie,

Zu ihren Füßen doch.


Goethe, 1775

Het Viooltje

’n Viooltje op de weide stond
Onmerkbaar, in zichzelf gekromd;
Het was een lief viooltje.
Daar kwam een jonge herderin
Met lichte tred en blij van zin
Erheen, erheen
De weide door, en zong.

 

Ach! Denkt ’t viooltje, was ik maar
Al was het dan heel even maar,
Van de natuur de mooiste,
Totdat het lieve kind me plukt
En aan haar boezem heeft gedrukt!
Ach maar, ach maar
Een klein kwartiertje lang!

 

Ach! Nogmaals ach! Het meisje dat
Geen oog voor het viooltje had,
Vertrapte ’t arm viooltje.
Het zonk en stierf en lachte nog:
En sterf ik nu, dan sterf ik toch
Door haar, door haar,
En aan haar voeten toch.


Koen Stassijns, 1997

 

Het viooltje is smoorverliefd op de herderin, maar wordt niet eens opgemerkt, zelfs platgetrapt. Zo was het ook met mijn liefde voor Thomas. Op een van de woensdagen kwam hij niet alleen op school aan, maar met een meisje. Voor het raam van mijn geschiedenislokaal volgde een uitgebreide kus. Nooit zou Thomas weten dat hij een viooltje plat getrapt had.

 


Das Veilchen – Wolfgang Amadeus Mozart – Sophie Karthauser

 

Reacties

5 gedachtes over “het Viooltje en de Onbereikbare Liefde

  1. Heel persoonlijk en mooi. Maar nu sta op viooltje zodat een ander u ziet. Richt u op…
    Groet Robert
    PS…, ik kreeg altijd les van…

    Geplaatst door R.Kruzdlo | 6 december 2009, 22:42
  2. Jij bent het romantische type, Jeroen. Mooi blog.

    Geplaatst door antoinette duijsters | 7 december 2009, 08:40
  3. stille liefdes
    de meest schreeuwende
    mooi ‘Gesamtkunstwerk’
    (‘Das Veilchen’ ; ooitzong ik het…)

    Geplaatst door Ingrid van den Bergh | 7 december 2009, 10:01
  4. Je hebt je toch weer snel kunnen oprichten. Om er een cliché tegenaan te gooien: ‘Love hurts’.

    Geplaatst door zelfstandig_journalist | 7 december 2009, 11:00
  5. Poezie is geen vorm maar gevoel.

    Geplaatst door VoerVoorLezers | 20 februari 2010, 14:12

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 416 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: