Uncategorized

Op zoek naar de Franse identiteit

Een Fransman draagt een alpinopet, rijdt een 2CV en heeft altijd in zijn ene hand een glas wijn en in zijn andere hand een baguette. Vraag een willekeurig Europeaan om een omschrijving van de typische Franse burger en je zult ongeveer dit antwoord krijgen. Maar wat denken de Fransen zelf?

 

Afgelopen zondag kondigde de Franse minister van immigratie, Eric Besson, aan een breed politiek debat te willen voeren over de nationale identiteit van Frankrijk. Vanaf begin volgend jaar zou er op alle bestuurlijke niveaus gedebatteerd moeten worden over de inhoud van deze Franse kenmerken. Ook burgers zouden worden betrokken bij de discussie op gemeenteniveau.

 

Het doel van deze exercitie is de bepaling van grenzen. Wat vindt de samenleving acceptabel en wat moet beschermd worden door de overheid? Als voorbeelden noemt Besson de burqa als iets wat indruist tegen de Franse identiteit en het volkslied als iets waar de Fransen trots op moeten zijn. Hij zou het zich kunnen voorstellen dat scholieren jaarlijks verplicht La Marseillaise zouden zingen.

De linkse oppositiepartijen schreeuwen van een verkiezingsstunt. De nationale identiteit was jarenlang namelijk een onderwerp dat alleen door het extreem-rechtse Front National op de kaart werd gezet. Met nog 5 maanden tot de regionale verkiezingen lijkt deze actie van Besson dan ook vooral een manier om stemmen te winnen aan de rechterkant. Regeringspartij UMP had namelijk in de Affaire Mitterand te duchten gehad van de extreem-rechtsen.

 

Opvallend genoeg wordt er in de media vooral aandacht besteed aan de wenselijkheid van dit debat. Wat nou daadwerkelijk verstaan moet worden onder de Franse identiteit, blijft nog een beetje onderbelicht. De Fransen zelf staan bekend als een patriottistisch volk, maar blijven in de discussie opvallend genuanceerd.

 

Het was het onderwerp van gesprek tijdens de lunch. Als je nou een Fransman vraagt om iets te eten mee te nemen uit Frankrijk, wat neemt hij dan mee? Het antwoord moet ik u verschuldigd blijven. Het is namelijk zo verschillend per regio welke producten hij mee zou nemen, dat er geen eenduidig antwoord op te geven valt.

 

Het is slechts een voorbeeld van de grote regionale verschillen in Frankrijk. Het wordt nog niet uitgesproken, maar de meeste Fransen weten het wel. De Franse identiteit bestaat niet. Nederland had er een prinses voor om dit uit te leggen. Wie gaat deze rol op zich nemen in Frankrijk?

11 reacties op “Op zoek naar de Franse identiteit

  1. Eén koekje bij de koffie, is dat nou nederlands?
    Ah, de fransen, ze weten wel wat lekker is: confit de canard, foie gras, overheerlijke kazen. Dat nemen onze franse vrienden dan ook altijd voor ons mee.
    Groet,

  2. kuifje simon

    Dit is zeker drie dagen gespreksstof in de kroeg van Jean Pierre.

  3. Je ziet in meer landen een soort herlevend nationalisme. Zoeken of willen bevestigen van de identiteit. Het spreekt mij niet erg aan. Ik heb geen enkel probleem met mijn nederlanderschap, maar ik voel me ook europeaan. (Al tijden schrijf ik alle woorden die met een land te maken hebben met een kleine letter).

  4. Ben benieuwd Jeroen of jij kan zien hoe Fransen zijn na de discussie..
    Groet weer een goed blog

  5. Aad Verbaast

    Je schrijft het al de Fransen zijn patriotten. Misschien kan het debat er over gaan hoe dat te verminderen? 😉

  6. Une bouteille de goute, zou in onze streek meegegeven worden. Of eventueel Marc de Bourgogne.
    Ik vind het heerlijk dat de Fransen (hier met een hoofdletter) wat ‘chauvinistisch’ zijn. Iedere gewone man weet veel te vertellen over de geschiedenis en/of de politiek.
    Vraag hier aan een een willekeurige voorbijganger maar of ze weten wie Thorbecke was. Zelf met een vierkeuzenvraag, want dat is hier bij ieder kennisprogramma nodig, zouden ze het niet weten want, het interesseert ze niet of wat hebben ze eraan of waarom moet je dat weten of…
    We zijn niet voor niets bezig met het samenstellen van ‘canons’ voor diverse disciplines. En men wil zelfs het WILHELMUS wel weer aanleren.
    Goh.
    Nee, liever mensen die trots over hun land, de streek, de geschiedenis weten te vertellen. Waarom mag je niet trots zijn op je land?

  7. PS, in het widget-rijtje jaartallen zouden 1848 en 1863 niet misstaan…
    Ik ben net in NZ en Oz geweest. Ik voelde me daar en Nederlander en wereldburger, maar het gevoel Europeaan te zijn heb ik niet kunnen herkennen. Op de steeds weer gestelde vraag waar ik vandaan kwam, was het antwoord ook nooit uit Europa…
    Groet, O.

  8. Wereldburger gaat me te ver. Te opgelegd, te kunstmatig. Hoezo wereldburger? Ik heb niets in mijn roots van Azië of Afrika. Dus waarom "wereldburger"? Een goede europeaan zijn, is al een opgave. Ik merk wel dat ik in een europese cultuur wortel. Waar ik ook in Europa ben zijn herkennings- en identificatiegevoelens. Iets van: je thuis voelen, je weg weten, kunnen communiceren. Noord-Amerika en Australië/Nieuw-Zeeland zijn verwante landen.
    Ik verloochen het eigen land niet, want dat zou onwaarachtig zijn, maar eng-nationalisme à la Wilders is me vreemd. Als het chauvinisme van een volk inhoudt, dat ze haar geschiedenis kent, vind ik het prima. Het heeft helaas ook tot andere intenties geleid.

  9. Zelfstandig journalist

    Frankrijk is ook zo groot. Parijs, daar zit de macht, de elite en het geld. Ga naar een Frans dorpje in de Pyreneën of de Elzas en men zal een heel andere visie op Frankrijk verkondigen dan wat minister Besson voor ogen staat.

  10. Wanneer ik nu, Eerwaarde Hiëronymus, met een Hoge Witte Hoed, een Hajenius tussen de lippen, een jacquet aan (waaronder een donkerrode no-iron met gepaste lichtrode strik), een geblokte pofbroek aan, licht geruite anklets en een stel rijlaarzen aan de voeten en rond de benen, langs de Seine zou fietsen met de loop aan de hand, terwijl het achterlicht niet brandt, hoe zou een dame van hoge leeftijd reageren? Ofwel een heer of jongeman van dezelfde leeftijd ook zou kunnen…
    (Niet dat ik denk een Brit van Bretonse afkomst te zijn)
    (De Mars is zeker van Seillaise!)

  11. Jeroen de Baaij

    Bedankt weer voor alle reacties, leuk om te zien hoe ieder zijn eigen visie heeft over dit nationalisme.
    Persoonlijk heb ik niet zoveel problemen met de Franse trots op hun land en hun gewoonten. Het chauvinisme van de Fransen is niet storend aanwezig en de gekleurde berichtgeving bekijk ik vaak met een lach.
    Op zich heb ik dan ook geen moeite om deze punten te benoemen. Waar ik echter wel moeite mee heb is het doel van zo’n discussie over de nationale identiteit. Het is dan ook weer veelzeggend dat het plan juist van de minister van immigratie komt. Het is een middel om groepen in de samenleving aan te wijzen die er niet bij zouden horen en daarmee heb ik wel veel moeite.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: