//
u leest...
Parijs

De Stilte aan de Seine

Als bomen konden praten, zou de oude treurwilg zijn mond houden. Er was niks te zeggen. De wind kietelde zijn bladeren, het water van de Seine verkoelde zijn wortels en zo was het al jarenlang.

De wilg veranderde niet. Als zijn takken te lang werden, hingen de bladeren verder in het water. Net zo lang tot een boot er achter bleef haken en de tak afscheurde. Zo bleven de takken van de boom altijd even lang. Het enige wat veranderde, was de dikte van de stam. Bij een zomer met veel zon groeide de stam snel, in koude zomers niet. De mensen die langsliepen zagen het niet, voor hen bleef de boom hetzelfde.

Er waren überhaupt niet veel mensen die aandacht besteden aan de oude boom. De mensen waren druk met hun horloges. De boom had de horloges steeds groter en potsierlijker zien worden. Maar hoe groter het uurwerk werd, des te sneller liepen de mensen voorbij. Alleen op zaterdagavond kreeg de boom zijn aandacht. Luidruchtige mannen leegden hun blazen tegen de stam van de treurwilg. Regelmatig leunde ze zo op hun straal dat ze tegen de wilg aanvielen of zelfs in de Seine belandden. De oude treurwilg liet ze spartelen, hij had een hekel aan zaterdagavond.


foto: christian harberts

De enige wezens die echt de tijd namen om de boom te bekijken, waren de honden. Hij was dol op honden. De natte neuzen die opzichtig aan zijn stam kwamen ruiken, voelde tintelend aan op zijn bast. Als hij in een speelse bui was, kon hij het niet laten om met zijn takken de honden zachtjes op hun kont te tikken. De manier waarop het kwispelen van de staart meteen ophield, deed de oude treurwilg altijd plezier. Bovendien kreeg hij zo een extra snuffelrondje van de viervoeter die zocht naar de boosdoener.

Vanochtend was het stil aan de Seine. De oude treurwilg voelde zich verlaten. De horlogemensen kwamen nog altijd voorbij gerend en de boten trokken aan zijn takken, maar toch was het een ongewone dag. Rond tien uur ’s ochtends kwam er altijd een klein hondje aan zijn bast snuffelen. Het hondje was zijn favoriet omdat het beestje altijd extra lang bij hem bleef. De kromgebogen oude dame die bij het hondje hoorde, liep namelijk niet zo snel.

De afgelopen weken was hij steeds beter bevriend geraakt met het hondje. Niet langer liet hij het schrikken, tegenwoordig streelde hij de rug van het beest met zijn takken. Steeds meer tijd hadden ze samen gehad, want de oude dame werd steeds langzamer. Het was nu ook vaak al half elf voordat het hondje aankwam. Het maakte de treurwilg niet uit zolang hij de kriebelende natte neus maar langs zijn bast kon blijven voelen.

Maar vandaag was het anders. De zon was al over zijn hoogste punt heen en nog altijd was zijn vriendje niet geweest. De oude treurwilg liet zijn takken hangen, zelfs de natte neuzen van andere honden konden hem niet opvrolijken. Ook de volgende dagen bleef het stil aan de Seine. De oude treurwilg was weer eenzaam.

De wind kietelde zijn bladeren, het water van de Seine verkoelde zijn wortels en zo zou het altijd blijven.

Reacties

9 gedachtes over “De Stilte aan de Seine

  1. Prozaïsch en heel mooi geschreven Jeroen. Heel origineel en bijzonder. Ik ga bijna geloven dat bomen zo kunnen denken. Prinses Irene is verder daarin:)).
    Die tekening vind ik subliem!

    Geplaatst door Smokey | 28 oktober 2009, 00:40
  2. Het geeft een heel eenzaam gevoel. Een geslaagde tekst dus. Mooi.
    Groet,

    Geplaatst door Pierra | 28 oktober 2009, 01:02
  3. Mooi verhaal, je ziet het zo voor je.

    Geplaatst door antoinette duijsters | 28 oktober 2009, 08:52
  4. Mooi Jeroen !

    Geplaatst door kuifje simon | 28 oktober 2009, 09:10
  5. Wandelen langs de Seine, het liefst vroeg in de ochtend -ik weet het van Adriaan van Dis en nu van jou- lijkt me heerlijk. Het is overdag al een genoegen (met oortjes in en mondkapje voor).

    Geplaatst door Theo | 28 oktober 2009, 10:42
  6. Goed geschreven Jeroen
    Vraag: Hoe rook het water en hoe rook het water toen er een boot voorbij ging.
    Belangrijke details als schrijver.
    Ik geef je er maar twee…=))
    Groet

    Geplaatst door Robert | 28 oktober 2009, 11:30
  7. Prachtig proza, Jeroen! Een fijne afwisseling bij het typen over politici en Panama 😉 Ga zo door!

    Geplaatst door Jonathan | 28 oktober 2009, 15:42
  8. Mooi verhaal, maarre … hondjes hebben ook wel eens de neiging tegen een boom te plassen.

    Geplaatst door Zelfstandig journalist | 28 oktober 2009, 19:49
  9. Bedankt voor alle complimenten en reacties!
    Robert, je hebt gelijk op dit soort punten heb ik nog veel te leren. Bedankt voor dit soort vragen, het helpt me bij een volgende tekst!
    En over die hondjes, die laten gelukkig enkel een paar druppels los om de rest te sparen voor een volgende boom 😉

    Geplaatst door Jeroen de Baaij | 28 oktober 2009, 23:21

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 367 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: