//
u leest...
Uncategorized

Wensen en Hopen in de klas

Larissa heette ze. Haar blonde haren vielen tot op haar schouders en bewogen mee met iedere kleine hoofdbeweging. Frank was achter haar gaan zitten zodat hij haar onopvallend kon bekijken. Ze hadden geschiedenis, dus hij hoefde toch niet echt op te letten. Hij zou de stof voor het proefwerk wel een keertje doorlezen.
Larissa was nieuw in de klas. Ze kwam uit Amsterdam en dat kon je horen aan haar onvervalst Amsterdamse tongval. Frank vond dat juist wel leuk en probeerde de woorden zachtjes na te zeggen, maar bij hem klonk het nooit zo mooi als bij haar.

Vanochtend op weg naar school was Frank haar tegengekomen. Ze was 10 meter voor hem ingevoegd op het fietspad en had hem niet gezien. Maar Frank had niet gedurfd naast haar te gaan fietsen en was de hele weg achter haar gebleven. Iedere keer als hij iets dichterbij kwam, ging hij langzamer fietsen om het gat weer te vergroten.
Het was niet dat hij haar niet wilde zien. Het liefst was hij juist naast haar gaan fietsen. Maar hij wist niet wat hij zou moeten zeggen. Frank was bang dat er een pijnlijke stilte zou vallen en dat ze daarna nooit meer naast hem zou willen fietsen om zulke situaties te voorkomen.

Hij was zo in zijn gedachten bezig geweest tijdens het fietsen, dat het hem pas op school opviel dat ze bijzondere schoenen aanhad. Het was een paar sportschoenen die eigenlijk alle meisjes wel hadden, alleen zij had een paar met knaloranje zolen. Toen ze het klaslokaal was binnengestapt, zag je alle klasgenoten naar haar schoenen kijken. Iedereen lag aan haar voeten.

Tijdens de geschiedenisles kon Frank zijn ogen niet van haar afhouden. Hij bekeek hoe zij een vuiltje onder haar nagels vandaan peuterde en bestudeerde nauwgezet hoe ze haar haren met haar handen in model bracht. Van achter kon hij zien waar de bandjes van haar BH ongeveer liepen en hij fantaseerde hoe hij ze los zou maken.

De geschiedenisleraar, Meneer Bourbon, was ondertussen aan het vertellen over de watersnoodramp van 1953. Hij vroeg naar wat de oorzaken zouden kunnen zijn geweest.
Larissa stak haar vinger op en kreeg de beurt.
‘De dijken in Seeland waren te laag, meneer.’
‘De dijken waar?’, vroeg meneer Bourbon lachend.
Frank voelde al waar dit heen zou gaan. Hij vond het erg flauw om hier op door te gaan, maar wist dat meneer Bourbon zichzelf altijd erg leuk vond.
‘In Séeland, seg ik toch!’, reageerde Larissa geïrriteerd.
‘Ohw! In seeland, waar se oranje solen maken!’, zei hij met een nep-accent, ‘of was dat in Amsterdam?’

De klas moest grinniken om deze opmerking en Larissa kreeg een rood hoofd. Maar voordat ze de kans kreeg om te reageren was Frank opgestaan.
‘Ga leuk doen tegen je eigen kinderen, Eikel!’
En dat was een woord teveel. Meneer Bourbon mocht dan wel van een geintje houden, dit vond hij niet grappig. Dus stond Frank 5 minuten later bij de receptie om zich te melden. Hij baalde ervan dat hij het gedaan had. Niet omdat hij eruit gestuurd was, hij bleef wel weer een uurtje na. Maar wat moest Larissa wel niet denken?

De radio speelde op de achtergrond.
‘Zeg het eens.’, zei de receptioniste vragend.
‘Een doorgeladen pistool is genoeg.’, antwoordde Frank.
‘Heel grappig.’ zei ze met een zucht ‘Heb je nog meer van de leuke opmerkingen? Want dan luister ik liever naar de radio.’.
‘Wat luister je?’ vroeg Frank.
‘Dusty Springfield…’

Reacties

6 gedachtes over “Wensen en Hopen in de klas

  1. Oei, Eerwaarde Hiëronymus, dat is niet mis! Ik zal ook maar eens bij de receptioniste gaan staan, daar gebeurt, behalve in de klas, ook van alles… 😉
    (Overigens had ik ook nog iets in petto over Madam Springfield…)

    Geplaatst door Johan HvD | 17 oktober 2009, 23:36
  2. Klasse !

    Geplaatst door ing. St Hawk | 18 oktober 2009, 00:13
  3. So, dat was niet oranje boven…
    Wat een leuk(geschreven) verhaal Jeroen!!
    Dusty is heel toepasselijk:)

    Geplaatst door Smokey | 18 oktober 2009, 00:58
  4. Dusty: heerlijk. Ze staat in mijn infoblok ik krijg er niet genoeg van.
    Leuk blog Jeroen.

    Geplaatst door SJOUKJE | 18 oktober 2009, 14:40
  5. Bedankt uwer complimenten en reacties!
    Ik kruip snel in de pen voor een volgend deel 😉

    Geplaatst door Jeroen de Baaij | 18 oktober 2009, 23:05
  6. Heel leuk Jeroen, een soort van muziekcolumn zou ik het op mijn blog noemen. Het einde vond ik wat onbevredigend, maar er komt een volgend deel.
    Dusty Springfield kende ik qua naam, ook dit liedje, maar ik had ze nooit gekoppeld.

    Geplaatst door sprakeloos | 18 oktober 2009, 23:31

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 403 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: