Kunst Nieuws

Mijn eigen Whistler’s Mother

Ik trok mijn kraag op tegen de gure wind en keek naar de Notre Dame. Het was elf uur ’s avonds en ik stond in een lange rij die naar de ingang van de kerk leidde. Voor mij stond een oude dame in een lange bruine jas en met een doekje om haar hoofd gebonden. Ook zij had het koud.

Hoe dichter we bij de prachtige beelden kwamen die de houten poort flankeerden, des te sterker werd het gedrang van de mensenmassa. Op het einde moest ik mijn volle gewicht en kracht in de strijd gooien om de vrouw voor me niet te verdrukken.

Voor het nachtelijke festival ‘La Nuit Blanche’ was kunstenaar Sylvie Fleury uitgenodigd om haar lichtgevende kristallen in de kerk te presenteren. De hele nacht was de kerk geopend voor eenieder die geïnteresseerd was. Half Parijs stond dus voor de deur.

Eenmaal binnen kan ik niet zeggen dat ik onder de indruk was van de getoonde kristallen. Het was vooral de donkere kerk die me overweldigde. De dikke pilaren en het hoge middenschip waren door de schaarse verlichting werkelijk prachtig. Als nou al die mensen ook nog eens hun mond konden houden, was het misschien zelfs een beklemmende ervaring geworden. Ik besloot in het middenschip op eens stoel te gaan zitten.

Aan de andere kant van middenpad, zag ik de oude vrouw die voor me in de rij had gestaan. Haar handen op haar schoot gevouwen, keek ze rechts voor zich uit. Door de duisterheid vervaagden de kleuren van haar kleding in grijs en zwart.

Ik dacht meteen aan Whistler’s mother. Dit schilderij dat onsterfelijk werd gemaakt door Mr. Bean toont de moeder van kunstenaar James Whistler. Het statische effect van het portret wordt versterkt door de rechte lijnen van de ruimte en de grijze kleurtinten. Toch is het een schilderij waaruit een overweldigend respect en liefde voor deze vrouw blijkt.

Het contrast met de kerk was dan ook groot. De luidruchtige massa die langs de felgekleurde zijkapellen liep, had geen oog voor de serene oude dame. Ik voelde de worsteling van de vrouw. Was zij nou zo veranderd of de wereld om haar heen? Niet eerder was bijna platgedrukt op weg naar een tentoonstelling of een kerk. Maar ondanks haar onzekerheid bleef ze waardig.

Ik liep naar de andere kant van het middenpad en ging naast haar zitten. Netjes legde ik mijn handen op mijn schoot en keek ik recht vooruit. De duisternis vervaagde de kleur van mijn kleren in grijs en zwart.


Misschien ongepast bij dit stukje tekst, toch nog een keer: Bean vs. Whistler’s Mother

10 reacties op “Mijn eigen Whistler’s Mother

  1. Zelfstandig journalist

    Heb de Notre Dame een paar keer van buiten gezien. Binnenin ben ik nog nooit geweest.

  2. en zo werd jij dus een soort "Arrangement in Gray and Black No. 2 (Thomas Carlyle)"……
    prachtig die schilderijen…..
    fijn dat je me er weer eens aan herinnerd…..ik denk dat ik beide heb gezien, of het is Parijs was weet ik niet meer….
    maar ik kan me jou associatie voorstellen bij het zien van die dame…prachtig dat je naast haar ging zitten als een Thomas Carlyle……
    en dat allemaal in de Notre Dame…..:)))
    ja jammer van die kristallen en die vele mensen…..maar evengoed voor jou en wellicht de dame ook een bijzondere gebeurtenis….
    jeggroet

  3. Ah, eerwaarde heer Hiëronymus, u hebt een aardige vertelling in Grijs en Zwart tevoorschijn getoverd.
    Het één sluit het ander niet uit. Deze Bean kende ik niet, omdat ik hem soms erg flauw vind, heb ik vele afleveringen niet gezien. Gaat u mij nu ook een Proces aandoen?
    (*_*)

  4. Je bent geinspireerd.
    Mooi, gevarieerd, kunstzinnig blog.

  5. Mooi geschreven zeg, met een zekere spanning.
    Groet,
    (Bean heb ik helemaal uitgekeken maar de afloop staat er niet bij. Geeft niet.)

  6. Robert Kruzdlo

    Vrouw met handen op haar schoot was toen een revolutionaire compositie. Men had toen erg veel moeite mee. Er is nog heel veel te vertellen over het schilderij.

  7. Pierra, wanneer ge aan het einde der Bean-voorstelling, onderaan bij de andere kleinere voorstellingen, geheel links deel 2 te voorschijn haalt, dan kunt ge volop genieten van de rest en het einde… 😉
    (Omdat de eerwaarde Hiëronymus momenteel wel zijn missie aan het vervolgen en aan het voltooien zal zijn, heb ik, met zijn goedkeuring wellicht, u even met naald en draad terzijde gestaan…)

  8. @JHvD, dank voor deze uitleg. Tenenkrommend die Bean.

  9. Smokey Robbinson

    Romantisch verhaal in de Nôtre Dame. De sfeer was te proeven. Wat een mooi schilderij met allerlei grijstonen.
    Bean,…..geen woorden:)

  10. Jeroen de Baaij

    Dank aan allen weer voor de leuke reacties. Ik heb tot nu toe inderdaad geen tijd gehad om te reageren, ook het leven op de universiteit gaat immers gewoon door. Dank aan Heer Johan dan ook voor zijn waarnemende functies gedurende mijn afwezigheid!
    Inderdaad ben ik er naast gaan zitten als een soort Carlyle, ik was al benieuwd of iemand dit verband zou opmerken, haha! Het was in ieder geval de enige manier om de dame het gevoel te geven dat niet iedereen respectloos is 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: