Parijs

de Piraat uit Parijs


Iedereen kent Antoine. Versleten spijkerbroek, zwarte trui en altijd dat kenmerkende rode hoofddoekje. Hij is piraat geweest, heeft over wereldzeeën gezworven en zit nu voor mijn bakker. Iedere keer als ik een baguette ga kopen, loop ik langs hem en maak een praatje. Antoine heeft altijd tijd voor een praatje.

Dan vertelt hij verhalen over het zware zeemansbestaan. Over schepen die hij overvallen heeft en de geweldige buit die hij ‘en zijn maten’ hebben meegenomen. De kapitein blijft altijd met knikkende knieën achter als hij tenminste niet meteen vermoord werd.
‘Moed en daadkracht heb je nodig!’, zo zegt Antoine altijd.
‘Voor bangeriken hadden we geen plaats.’

Ondanks dat ik Antoine’s verhalen vaak al meerdere keren gehoord heb, blijf ik altijd even bij hem luisteren. Ik koop vaak bij de bakker twee extra croissantjes die de we dan samen opeten. De kruimels vliegen alle kanten op, als hij het ding in twee happen in zijn mond duwt. Zeemansmanieren, denk ik dan.

Ook in de buurt wordt er over Antoine gesproken. Hij zou helemaal geen piraat geweest zijn, maar een aan lager wal geraakte advocaat. Sommige verhalen spreken over een kunstenaar die de schepen achter zich verbrand heeft en op straat is gaan leven. Maar het meest hardnekkige gerucht heeft het gewoon over een ontslagen binnenvaartschipper. Ik durf Antoine niet naar de verhalen te vragen, voor mij blijft hij piraat.

Toen ik afgelopen week door de stad liep, zag ik Antoine opeens zitten. Ik herkende het hoofd met de rode zakdoek uit duizenden. Snel liep ik op hem af om hem te groeten.

‘Ahoy’, reageerde hij op mijn groet.
Ik bemerkte een kleine teleurstelling in zijn houding toen hij zag dat ik geen croissants bij me had.
‘Wat doe jij nou hier?’, vroeg ik hem hoogverbaasd.
‘Ik ga de bakens verzetten.’, antwoordde hij met een lichte twinkeling in zijn ogen. Met zijn hoofd maakte hij een knik naar het gebouw achter zich.
‘Ik zet zeil naar Zweden.’

Ik volgde zijn knik naar het statige huis en las op het bordje dat de ambassade van Zweden in het gebouw gevestigd zat. Ik bemerkte nou ook de blauw-gele vlag die twee verdiepingen hoger aan de gevel was bevestigd.
Antoine vertelde al weer verder:
Mijn maten hebben de macht gegrepen in Zweden! Eindelijk een land dat toebehoort aan de piraten!’
Enthousiast sprak hij over hoe mooi het er was en deelde hij de plannen die hij had. Hij zou een schip laten maken en vanuit Zweden opnieuw over de wereld gaan zeilen. Maar altijd zou hij terugkomen naar Zweden waar zijn maten heersten.
Antoine straalde van geluk.

Hoe langer ik naar het verhaal luisterde, hoe ongemakkelijker ik me voelde. Wat zou hij doen als hij hoorde dat de piraten in Zweden, een heel ander soort piraten waren? En dat ze bovendien maar één zetel hadden, niet eens in Zweden, maar in het europees parlement. Eigenlijk zou ik hem dit allemaal moeten vertellen om hem de afgang in de ambassade te besparen.  Maar Antoine was zo gelukkig dat ik deze blijdschap niet wilde verstoren.

Ik probeerde het dan ook iets omzichter aan te pakken.
‘Zou je dat nou wel doen. Hier is het toch ook mooi?’
Toen ik de woorden uitsprak, proefde ik de zwakte op mijn tong.
‘Niets is zo mooi als het zeeleven.’, antwoorde Antoine overtuigd.
‘Maar het is een lange reis naar Zweden. Weet je wel zeker dat ze je er binnen laten?’
‘Dat maakt niet uit!’, zei Antoine, ‘Moed en daadkracht heb je nodig!’.
En dat was nou net waar het mij aan ontbrak. Ik was dan ook nooit piraat geweest. Antoine liep vol overtuiging de ambassade in. Ik bleef buiten en liep verder, want voor bangeriken was geen plaats.

10 reacties op “de Piraat uit Parijs

  1. Prachtig verhaal! Als je maar lang genoeg iets verteld ga je er zelf in geloven…

  2. Verdrietig ook, hoe hij straks wordt uitgelachen.
    En als Antoine naar buitenkomt, gedesillusioneerd, wie deelt er dan nog een croissantje met hem…

  3. paco painter

    Mooi verhaal

  4. Smokey Robbinson

    Antoine leeft in zijn eigen fantasie en daarmee maakt hij zichzelf gelukkig..
    mooie anekdote Jeroen!

  5. Kijk even hier naar: kerken gehoord heb
    Helder verhaal, vertellend, mensvriendelijk.
    Groet

  6. Ingrid van den Bergh

    Sommige verhalen zijn te mooi, te boeiend om waar gebeurd te zijn. Maar het is een kunst om fictie en werkelijkheid boeiend met elkaar te verweven.

  7. Ingrid van den Bergh

    Oei, verkeerde avatarretje gekozen, maar het was wel Ingrid;-))
    PS: Jeroen als prozaïst bevalt me ook.

  8. Martin Broek

    Beter een imaginaire piraat dan een dakloze straatschuimer.

  9. Jeroen de Baaij

    Bedankt voor al jullie reacties!
    (Robert, dank u, het is verbeterd)

  10. Johan HvD

    Mooi verhaal, waarde Jeroen, het doet me ook denken aan Roodbaard. Misschien ken je hem wel, hij verschijnt ook telkens in Asterix, als de kapitein van de Kapers…
    Maar ja, al deden de Kapers moedig, zij waren toch ook bange Rikken… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: