//
u leest...
Parijs

Waarom wolken altijd verder waaien


Het was een zwoele avond. De zon had de dag verlamd met zijn stralen. Ondanks dat het donker begon te worden, had de zon de aarde nog steeds in zijn greep. De drukkende hitte werd slechts af en toe onderbroken door een voorzichtige windvlaag. De verkoeling was in aantocht, de zon kon niet lang meer heersen.

Ik zat op een bankje in een doodlopende straat. Het was stil. Maar mijn hoofd zat vol woorden. Zinnen die gisteravond op dezelfde plek waren uitgesproken, herhaalden zich in mijn gedachten. De laatste zonnenstralen vulden de straat met licht. Mijn oog viel op een vlag.

Het was een rood-wit-blauwe vlag, maar niet in de vorm zoals ik hem gewend was. Niet dat ik nog nooit een Franse vlag had gezien, maar het doek was me minder vertrouwd dan de Nederlandse versie. Je zag hem veel hier. Trots hing hij aan alle scholen, overheden en monumenten. Het liefst geflankeerd door drie woorden: Liberté, Egalité et Fraternité.

De vlag hing aan meisjesschoolgebouw, zo stond op de gevel vermeld. De avondwind probeerde het doek op te tillen, maar had niet genoeg kracht om het echt op te richten. Zachte golfjes gingen er overheen alsof het een vijver was die geraakt werd door een regendruppel. Je zag de beweging zich verspreiden over het hele doek.

Ik werd gefascineerd door het spel van de wind en bleef er naar kijken. Het was een vlag als alle andere Franse vlaggen, misschien een beetje oud. Het anders zo volle blauw, leek een beetje vaal en het witte middendeel had de tijd in zich opgenomen. Toch had de vlag een even krachtige uitstraling als de anderen.

Naast de vlag hingen zijn broertjes en zusjes aan de gevel. Boven ieder raam was er een eentje opgehangen. Samen leken ze sterker dan de wind. Als een windvlaag de laatste vlag van de rij had bereikt, hing de eerste al weer stil of trilde hoogstens nog een beetje na. Nooit kreeg de wind ze allemaal in beweging.

Even had de vlag mij de woorden doen vergeten. Het was kouder geworden ondertussen. Ik sloeg mijn armen over elkaar. Aan de horizon ontstond een rode gloed en voor mijn ogen vormde zich weer een nieuwe versie van het rood-wit-blauw. Rood aan de horizon, wit van de wolken en blauw daarboven de lucht. Het schouwspel van de natuur had de avond in zijn greep.

Het had niet de trots en kracht van de Franse vlag, maar iets veel intiemers. Het was een tijdelijke gebeurtenis, die samen met een stilte leek te komen. Het bracht de woorden van gisteravond terug in mijn gedachten. Na deze zinnen was het immers ook stil geworden. Een stilte die met het vertrek was bezegeld.

Langzaam zou de wind aanzwellen, zouden de vlaggen in beweging komen en zou de rood-wit-blauwe lucht verdwijnen. Ik bleef wachten op dit moment, in de hoop dat de wind de woorden mee zou nemen.

Reacties

3 gedachtes over “Waarom wolken altijd verder waaien

  1. "En het witte middendeel had de tijd in zich opgenomen"…
    prachtig verwoord Jerôme 🙂
    Ca va?

    Geplaatst door Summer | 21 mei 2009, 23:50
  2. Erg mooi verteld.
    Honoré Daumier heeft er mooie beelden van gemaakt.
    De vlag, de kleuren en alles waar dat voor staat.

    Geplaatst door Jezzebel | 21 mei 2009, 23:52
  3. Mooi geschrevenn!

    Geplaatst door paco | 22 mei 2009, 12:00

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 384 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: