//
u leest...
Parijs

Metro Bonne Nouvelle


De stemmen van een groepje jongeren galmden over het perron. Er werd hard gelachen om een opmerking die ik niet kon en niet wilde verstaan. De stemmen klonken opgewonden en overdreven; er was ongetwijfeld alcohol in het spel. Langzaam verdrukte het geluid van de aanstormende metro het gelach van de jongens en schrikte ik op uit mijn gedachten.

Eenmaal binnen in de wagon nam ik plaats op één van de klapstoeltjes en dacht terug aan de avond. Het was niet druk in de metro, maar de aanwezigen maakten veel lawaai. Luid werd er gediscussieerd en getelefoneerd. Ik had er geen aandacht voor en zat voor me uit te staren. Hoe hard het geluid ook zou worden, ik stond er buiten.

Als ik dadelijk thuis zou komen, was daar alleen het tikken van de verwarming en het suizen van de wind langs het raam. De stilte zou oorverdovend zijn en ik zou me terug trekken onder de dekens. Het veilige gevoel van de warmte en het ritme van mijn ademhaling zou me langzaam in slaap soezen. De avond ging ongemerkt over in de nacht.

De deuren van de metro sloegen open en ik keek op welk station we waren. Bonne Nouvelle, nog niet mijn halte. Er stapte een jongen binnen in een lange zwarte jas. Hij keek door de wagon op zoek naar een lege zitplaats en zijn donkerbruine ogen bleven hangen op de plaats naast me.

Hij duwde het klapstoeltje naast mij naar beneden en ging dicht tegen mij aanzitten. De klapstoeltjes waren inderdaad smal, maar toch was het over het algemeen zo dat mensen afstand hielden. Ik bekeek de jongen wat beter en schatte hem begin 20. Hij had golvend donkerblond haar dat ongeveer op schouderhoogte hing en had een gebruinde huidskleur.

Zijn linker bovenbeen hield hij helemaal tegen mijn rechter bovenbeen aan, zodat ik zijn warmte kon voelen. Er ging een gevoel van rust door mijn hele lichaam en ik zuchtte diep. Deze aanraking was precies datgene wat ik even nodig had. Het was alsof de jongen precies wist hoe ik me voelde en mij even onder de arm wilde nemen.

Via de weerspiegeling in de raam van de metro hield ik hem ondertussen scherp in de gaten. Maar hij keek alleen maar recht voor zich uit en had niet in de gaten dat ik hem bekeek. Mijn halte kwam ondertussen steeds dichterbij. Voor mij kon het niet lang genoeg duren voordat we er waren. Ik had totaal niet de behoefte om de jongen naast me achter me te laten.

Maar het onvermijdelijke gebeurde en ik kwam bij mijn station. Met tegenzin liet ik het stoeltje omhoog klappen. Nadat ik de metro had verlaten, keek ik nog een keer naar de jongen. Deze had zijn gezicht gedraaid en keek me recht in de ogen. Voordat de deuren dichtklapten, gaf hij me een knipoog. Langzaam maakte de metro vaart en bleef ik alleen achter op het perron. Alleen, maar in het bezit van een knipoog….

Reacties

4 gedachtes over “Metro Bonne Nouvelle

  1. …..een gevoel van rust door je lichaam…. ???

    Geplaatst door Klaverblad | 3 mei 2009, 09:58
  2. Daar had dus meer in gezeten

    Geplaatst door paco | 3 mei 2009, 10:00
  3. (^_^)

    Geplaatst door Johan HvD | 3 mei 2009, 21:17
  4. ..dat is dus echt "naastenliefde" ….:))
    prachtig….
    jeggroet

    Geplaatst door jeg synes | 3 mei 2009, 23:26

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 415 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: