//
u leest...
Parijs

Je t’aime


De maan aan de hemel was groeiende, nog een paar dagen en dan zou het volle maan zijn. Ik zette mijn kraag omhoog tegen de snijdende wind en keek naar de hemel. Het was een heldere avond, dus het zou waarschijnlijk koud worden vannacht. Om me hier tegen te wapenen had ik een dikke trui onder mijn jas aangetrokken.

Voorzichtig schoof ik mijn mouw een beetje omhoog en sloeg een blik op mijn horloge. Ik was tien minuten te vroeg. Ik besloot op een bankje te gaan zitten wachten. Na de drukte van de metro, leek de stilte van het pleintje bijna verlammend. Het enige wat je kon horen, was het suizen van de wind dat af en toe werd onderbroken door een langsrijdende auto.

Mijn gedachten dwaalden af naar de middag, toen ik net zo op een bankje had gezeten aan de rand van de Jardin de Luxembourg. Uit het niets was ze daar geweest. Haar dansende  krullen sierden haar wangen en twee donkerbruine ogen brachten me volledig in verwarring.

“Meneer, weet u waar ik waar ik boekwinkel Bonnefoi kan vinden?” en toen volgde die lach. Een perfect rechte rij tanden kwam te voorschijn. Haar ogen lachten met haar mond mee en hadden een soort twinkeling alsof een flitslicht in haar ogen weerkaatste. Nooit had ik me meer op mijn gemak gevoeld, alsof een donderslag mijn verwarring had toen verdwijnen.

Vaker wilde ik door haar lach betoverd worden en dus ging ik met haar mee. Niet dat ik wist waar de winkel te vinden was, maar gewichtig deed ik alsof ik er weleens van gehoord had. Volgens mij wist ze toen al dat ik ook geen idee had. Toch liet ze zich meevoeren de stad in en luisterde naar mijn geintjes. Af en toe kwam zelfs die lach weer even tevoorschijn!

De spanning van de zoektocht maakte zich van ons meester in de vorm van een vreemdsoortige opwinding die ons als het ware deed huppelen over de straten. Auto’s trapten op de rem als we een zebrapad opliepen, obers groeten ons vriendelijk goedendag en zelfs de bedelaars deden een stap opzij. Eventjes waren we onkrenkbaar, samen op zoek naar de letteren.

De anti-climax was dan ook groot toen we de boekwinkel na veel navragen gevonden hadden. Beteuterd stonden we voor de deur en aarzelend wilde ze naar binnen lopen. In de deuropening was daar weer die lach. Voorzichtig vroeg ik of ik haar nog zou zien en toen was de afspraak snel gemaakt. Ze kwam nog even teruggelopen en duwde een kus op mijn wang, toen ging ze definitief naar binnen.

Nu zat ik op haar te wachten in hart van Montmartre op het Place d’Abesses. Het was koud en ik tuurde in de schijnsels van de lantaarns in de hoop haar te zien. Maar er was niks te zien en het enige wat ik hoorde was de wind. Toen de kerkklokken begonnen te luiden, hoorde ik plots mijn naam roepen. Ik stond op en keek om me heen.

Lachend zat ze op een bankje een stukje verderop. Haar krullen dansten heen en weer en haar ogen genoten van het moment. Had ze er de hele tijd al gezeten? Maar het maakte niet uit, haar lach bracht me weer tot rust. Ik liep op haar af en toen ik dichterbij kwam, kon ik de tekst achter haar op de muur beter lezen. In talloze talen stond er ‘Je t’aime’.

Reacties

10 gedachtes over “Je t’aime

  1. Graag gelezen, ook omdat ik de genoemde lokaties ken. Jardin du Luxembourg was de plaats waar ik mijn vrouw ten huwelijk vroeg. Je t’aime. Zo ging dat toen .. Het bankje stond er najaar-2008 nog.
    Ondeugend vraagje? Mag voor "haar" ook "hem" gelezen worden?

    Geplaatst door Theodorus | 3 april 2009, 19:54
  2. Wat heerlijk! 🙂

    Geplaatst door Jezzebel | 3 april 2009, 19:56
  3. Ik zwijmel van zo’n lief verhaal….

    Geplaatst door Geroma | 3 april 2009, 20:21
  4. Heerlijk, Jeroen

    Geplaatst door paco | 4 april 2009, 05:58
  5. Het muziekje heb ik er zelf bij gedacht ….

    Geplaatst door kuifje simon | 4 april 2009, 10:59
  6. van zulke muren huizen bouwen, huizen..

    Geplaatst door lebonton | 4 april 2009, 12:01
  7. Een verademing, Jeroen.

    Geplaatst door Johan HvD | 4 april 2009, 23:19
  8. Een beetje later dan jullie van mij gewend zijn, maar toch allemaal bedankt voor jullie reacties!
    Theodorus, volgens mij was jij degene die laatst opmerkte dat ik hier nauwelijks over mezelf schreef. Daarmee heb ik jou ‘ondeugende’ vraag beantwoord, denk ik.

    Geplaatst door Jeroen de Baaij | 6 april 2009, 20:11
  9. maar u bent toch ho
    mo?

    Geplaatst door Literatuuro | 17 april 2009, 17:05
  10. Inderdaad, Literatuuro, maar dat weerhoudt mij er niet van om te schrijven over heteroseksuelen

    Geplaatst door Jeroen de Baaij | 17 april 2009, 20:46

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 403 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: