//
u leest...
Uncategorized

De Radiostem

fotoer klonk zachtjes een muziekje in de huiskamer.
‘Wat heb je nou weer gekocht?’
De dochter had haar jas nog aan, toen ze midden in de kamer voor een metalen plaat ging staan die tegen de muur geschroefd was. Op de voorkant van de plaat zat een ronde knop en verder was de plaat helemaal egaal. Tussen de muur en de plaat zat een ruimte van enkele centimers. De dochter boog haar hoofd naar het apparaat toe om te kijken wat er in de gleuf zat.
‘Boxen?’, vroeg ze toen ze het had bekeken.
‘Het is een radio.’, verklaarde Van Dalen.
De dochter bekeek het ding nog eens van dichtbij en deed toen haar jas uit. Terwijl ze naar de kapstok in de gang liep, zei ze: ‘Hij is wel groot!’

Toen ze weer de kamer binnenkwam, begon Van Dalen trots te vertellen:
‘Ik liep vandaag over de rommelmarkt in de stad en ik kwam hem tegen. Mooi hè? De verkoper was heel vriendelijk. Ik heb een beetje met hem gebabbeld en …
Ze onderbrak zijn verhaal:
‘Wel jammer, dat de plaat zo dof is anders hadden we hem als spiegel kunnen gebruiken.’
Van Dalen wist niet of ze luisterde naar wat hij zei, maar toch ging hij verder.
‘Nou ja, in ieder geval, hij gaf me hem dus mee voor de helft van de prijs. Het was vanmiddag nog wel een gedoe met het ophangen, want…’
‘Hij is wel groot, hè.’, zei ze nog eens en ze draaide aan de knop. De muziek klonk nu een stuk harder.
‘Hoe stel je de zender in?’, vroeg ze.
Van Dalen keek haar beteuterd aan, dat had hij nog helemaal niet uitgeprobeerd. Nadat hij het apparaat had aangesloten, was meteen de muziek begonnen te spelen en hij vond het eigenlijk wel een leuke zender.
‘Dat weet ik eigenlijk niet eens’, antwoordde hij dan ook.
Ze draaide de knop weer terug en zei dat ze nog even naar haar kamer ging. Daarna verdween ze via de trap naar boven.

Toen ze voor het eten weer naar beneden kwam, stond de radio nog altijd op dezelfde zender. Maar de dochter besteedde er verder geen aandacht meer aan. Van Dalen had gekookt en de tafel gedekt, zodat de dochter meteen kon aanschuiven. Er stond al een kop tomatensoep op haar te wachten. Van Dalen begon een gesprek over wat ze vandaag had gedaan en terwijl dat een beetje doorkabbelde, hoorden ze opeens een harde zware stem.
‘WILT U NIET ZO SLURPEN!’
De dochter slaakte een gil van schrik en ook Van Dalen keek geschrokken om zich heen. De stem klonk erg dichtbij, alsof er iemand bij hun in de woonkamer stond. Van Dalen was nog niet helemaal bijgekomen toen de harde stem opnieuw van zich liet horen.
‘WE ZULLEN U EENS EVEN OPVOEDEN’
Nu had Van Dalen door dat de stem uit de radio kwam. Ook de dochter had dit opgemerkt want ze zei: ‘Het is de radio!’. Het viel Van Dalen nu pas op dat de muziek ook niet meer speelde.
De dochter stond op en liep naar de radio.
‘HET IS ONGEPAST OP TE STAAN TIJDENS DE MAALTIJD’
Ze bekeek het apparaat eens goed en draaide de knop naar links.
‘IK LAAT ME NIET AFSCHEPEN’, zo klonk opnieuw de harde stem.
‘Hij gaat niet zachter!’, constateerde de dochter.
Ook Van Dalen kwam nu bij het apparaat staan. Hij trok de stekker uit het stopcontact en wachtte af.

Het bleef stil en dus gingen Van Dalen en de dochter weer aan tafel zitten. Maar bij de eerste lepel soep die de dochter naar haar mond bracht, klonk er weer:
‘WILT U NIET ZO SLURPEN!’
‘Niet op reageren, dan houdt hij vanzelf op.’, zo luidde het vaderlijke advies van Van Dalen.
‘IK HOUD PAS OP ALS U STOPT MET SLURPEN’, galmde het door de kamer.
Vanaf dit moment stopten Van Dalen en de Dochter met praten. Ze keken elkaar aan en aten hun soep. Maar bij iedere lepel bleef de stem zijn commentaar spuien. Toen voor de vierde keer door de kamer klonk dat de stem nog nooit zulke slecht opgevoede mensen had gezien, stond Van Dalen op.
Zijn dochter vroeg: ‘Jij de schroevendraaier en ik de nijptang?’ en zo geschiedde.

De volgende dag tijdens de lunch, werden Van Dalen en de dochter gestoord door een man van de gemeente. Ze kregen een boete voor het dumpen van afval in het gemeenteplantsoen met het dringende verzoek om meteen te betalen. Want zo zei de man met een zware stem, ik laat me niet afschepen.

Reacties

5 gedachtes over “De Radiostem

  1. Graag gelezen. Weer ‘ns iets anders van dezelfde schrijver.

    Geplaatst door H.J. van Doorn | 27 maart 2009, 08:22
  2. Prima verhaal, goed geschreven,Jeroen

    Geplaatst door paco | 27 maart 2009, 08:26
  3. Een meebemoeiradio …; blij dat ik die niet had.

    Geplaatst door kuifje simon | 27 maart 2009, 12:09
  4. Heren, dank u voor uw reacties!
    Ik ben ook blij dat ik niet zo’n bemoeiradio in huis heb!

    Geplaatst door Jeroen de Baaij | 27 maart 2009, 12:30
  5. Een futuristisch verhaal, waarde Heer Jeroen.

    Geplaatst door Johan HvD | 27 maart 2009, 23:30

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 404 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: