Parijs

de Non in de Saint Eustache

De deur die achter me dichtviel, zorgde voor een galm die door de kerk ging. Geschrokken keek ik om me heen. Ik voelde me een betrapt, alsof het verboden was de kerk te betreden en ik toch naar binnen was gegaan. Om me heen was er echter niemand te bekennen. Toch voelde ik me pas weer op mijn gemak toen het geluid van de galm helemaal weggestorven was.

De leegte van de kerk maakte het gebouw nog kolossaler. Ik keek recht door het Gotische schip naar het altaar dat helemaal aan de andere kant lag. De grote pilaren waarop het gebouw rustte waren indrukwekkend. De kerkbanken lagen er verlaten bij, waardoor het nog eens extra hoog leek. Ik besloot de veiligheid van een zijpad te kiezen om richting het altaar te komen.

Mijn voetstappen klonken door de lege kerk en voor ik het wist, was ik bij het altaar. Omdat ik de zijkapellen mooi vond, liep ik achter het koor langs een rondje om het altaar heen. Ik was volledig ingenomen door de schilderingen en bleef wat langer staan bij een altaarstuk van Keith Haring en een schilderij van Rubens. De serene rust had me helemaal in de stemming gebracht voor lange observaties.

Toen ik toch weer bij het middenschip was aangekomen, nam ik plaats op de derde rij van de kerkbanken. Plotseling zag ik links voor mij een non zitten. Was zij de hele tijd al in de kerk geweest? Ik kon me nauwelijks voorstellen dat ze net was binnengekomen, want dan had ik haar voetstappen moeten horen. Maar waarom had ik haar dan net niet zien zitten?

Nu ik me op de vrouw concentreerde hoorde ik heel zachtjes dat ze hardop aan het bidden was. Maar ze sprak zo zachtjes dat ik niet meer dan een beetje geprevel kon verstaan. Ze zat op haar knieen in de kerkbank en had haar handen gevouwen. Ik dacht te kunnen zien dat ze iets in haar handen had, maar zat te ver weg.

Zo nonchalant mogelijk stond ik op en schuifelde naar het midden van de kerk. Ik deed alsof ik gefascineerd naar het altaar zat te kijken en sloeg een kruisje toen ik in het middenpad stond. Uitgebreid bekeek ik het plafond en ging toen aan de andere kant van het pad weer zitten. Ik was de non nu op twee rijen genaderd en kon haar beter bekijken.

Maar ik zat nog maar net, toen de non opstond en gedragen richting de uitgang van de kerk wandelde. Ze liep rustig, maar niet langzaam, verheven, toch niet arrogant. Met haar passen straalde ze zelfbewustheid en eerbied voor de kerk uit. Ze keek me niet aan toen ze langs me liep, maar in een flits zag ik dat ze een rozenkrans in haar handen had.

Ik bleef nu helemaal alleen achter in de kerk. De stenen deden me opeens koud aan en het licht door de glas-in-loodramen leek dof. Het was alsof de majestueuze uitstraling van de kerk samen met de non mee naar buiten was gelopen. Ik stond op en besloot ook naar buiten te gaan. De beklemming van voorheen was verdwenen en dus liep ik door het middenpad naar de uitgang.

Eenmaal buiten kwam er een vrouw op mij afgelopen, maar mijn ogen moesten aan het felle licht wennen. Het was de non die ik net nog binnen had gezien. Ze zou zich toch niet bedreigd hebben gevoeld doordat ik achter haar was komen zitten. Gespannen wachtte ik af wat ze ging zeggen. “Meneer, heeft u een vuurtje?”, zei ze terwijl ze een sigaret in mijn richting zwaaide.

Ik hoorde mezelf op de automatische piloot een ontkennend antwoord geven. De non liep weg op zoek naar iemand anders die haar kon helpen, terwijl ik naar de deur achter me greep. Zonder dat ik wist waarom, liep ik opnieuw de kerk binnen. De deur klapte achter me dicht en ik voelde dat de beklemming van de kerk was teruggekeerd. Toen de galm van de deur was weggeëbd, ging ik op de achterste rij zitten.

7 reacties op “de Non in de Saint Eustache

  1. Theodorus

    Bij mijn laatste bezoek vond ik de St.Eustache (bij een marktgebied) een interessante kerk. Met een aparte sculptuur voor de deur. Nonnen heb ik weinig gezien.
    Mooi blog, maar zonder passende illustratie.

  2. Prachtig geschreven.Merkwaardig trouwens dat ik binnen een uur al vier blogs over geloof, kerk of religie gelezen heb, de mijne niet meegerekend

  3. Summerspring

    Jeroen, een verhaal met een geheimzinnig waas.
    Mischien was er helemaal geen geheimzinnigheid maar slechts de sfeer die dat gevoel opriep.
    Mooi geschreven. Nog een pietsie finishing touch en ’t is perfect!

  4. kuifje simon

    Soms gaan "dingen" in rook op 😉

  5. Aad Verbaast

    Zeer herkenbare sfeertekening. Aansprekend.

  6. Jeroen de Baaij

    Theodorus, de St. Eustache ligt inderdaad bij de Hallen en is ee prachtige kerk. De illustratie is gedeeltelijk passend omdat het wel de St. Eustache is, maar helaas zonder de non natuurlijk.
    Paco, bedankt voor je compliment. Dat dit blog ook over geloof gaat is toeval, de tekst was al eerder deze week geschreven.
    Summer, bedankt voor je reactie als je tips hebt voor de finishing touc houd ik me aanbevolen 😉
    Kuifje simon, daar heb je helemaal gelijk in!
    Aad, bedankt!

  7. Johan HvD

    Een vreemd maar fascinerend verhaal, meneer Jeroen. Maar ik kan u vertellen dat ik jaren terug ook iets met een non had…
    In het kort: ik fietste op het fietspad langs een rivier, een stuk voor mij fietste een non in snel tempo, ik kon haar niet inhalen, even keek ik opzij, keek weer voor mij uit en de non was verdwenen van het fietspad… Ik heb haar, na lang onderzoek, niet meer terug gevonden. Ja, ik ben er wel van geschrokken. En natuurlijk, bij na-vertelling, geen mens die het aannam of geloofde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: