//
u leest...
Parijs

Place de l’Alma


“Ssst, de Prinses slaapt!”
Ik draai me om en zie een dame die een vinger voor haar mond houdt. De vrouw is geheel in het zwart gekleed. Haar donkerblonde golvende haren zijn zelfs met een zwarte strik bij elkaar gebonden en in haar hand heeft ze een zwarte boodschappen tas waar een prei uitsteekt. De groene kleur van de stelen steekt af bij haar verschijning.

Al snel verdwijnt de vinger voor haar mond en zet ze een paar passen tot ze pal voor me staat. Ze wenkt dat ik mijn hoofd naar haar toe moet buigen.
“U moet haar niet wakker maken hoor!”, fluistert ze.
“Wie?”, zeg ik heel voorzichtig.
“De Prinses!”, met grote ogen kijkt ze me aan. In haar blik ligt besloten dat ze niet begrijpt dat ik zo’n vraag stel. Het is toch de duidelijk dat ze het maar over één iemand kan hebben. Ze maakt een gebaar waaruit blijkt dat ze zo terugkomt en loopt naar de grote vlam die het middelpunt vormt van het plein.

Er staat een groen hekje om de grote vlam die een kopie is van de vlam van het Vrijheidsbeeld, maar de dame in het zwart doet net alsof het er niet staat en stapt eroverheen. Aan de andere kant begint ze de boodschappentas uit te pakken. Naast de prei verschijnt er een bos rozen met een zwart lint en iets roods waarvan ik niet goed kan zien wat het is. Ze stalt de bloemen zorgvuldig uit en legt het rode pakketje ervoor neer. De prei wordt snel aan de kant gezet tegen het hekje aan, die hoort er duidelijk niet bij.

Dan stapt ze terug naar de goede kant van het hekje en haalt een briefje uit haar zak. Met gebogen hoofd begint ze het voor te lezen, maar ik sta te ver weg om het te verstaan. Ik kan haar stem wel horen mompelen, maar het is te zacht om de woorden te begrijpen. Om het toch te horen, loop ik nonchalant wat in haar richting. Ik vang nog net de woorden op “Slaap zacht”.

Ze buigt over het hekje en legt het briefje bij de rozen en het rode voorwerp, dat ik nu identificeer als een reep chocola. Ze kijkt er nog een moment naar en komt dan in rustige stappen weer op me af.
“Mooi , hè, dat ze een eeuwige vlam voor haar hebben neergezet.”, fluistert ze.
“Mevrouw”, ik spreek het uit op een voorzichtige toon. “de vlam was hier al eerder.”
“Onzin!”
Ze draait zich om en pakt de zwarte boodschappen tas op.
“Niet aan de bloemen komen, hoor!”, hoor ik haar nog zeggen. Dan loopt ze weg.

Ik loop naar de vlam en mijn oog valt op de prei die nog altijd aan de rand van het hekje ligt. Ik pak de stronk, draai me om en roep “Mevrouw, uw prei!”
Maar de dame in het zwart is nergens meer te bekennen. Een voorbijganger kijkt me verbaasd aan en ik zie in hoe belachelijk ik er uit moet zien met de prei omhoog gestoken in mijn hand. Ik kijk weer naar de vlam en lees het briefje van de dame. Ik herken de tekst en denk nu ook even aan de prinses die meer dan tien jaar geleden hier gestorven is.

Dan duw ik de prei in mijn jaszak en verlaat het plein. Onderweg naar huis, blijft de tekst van het briefje door mijn gedachten spoken. De woorden neem ik in mijn hoofd mee op een reis door de stad.

Goodbye England’s rose;
may you ever grow in our hearts.
You were the grace that placed itself
where lives were torn apart.
You called out to our country,
and you whispered to those in pain.
Now you belong to heaven,
and the stars spell out your name.
And it seems to me you lived your life
like a candle in the wind:
never fading with the sunset
when the rain set in.
And your footsteps will always fall here,
among England’s greenest hills;
your candle’s burned out long before
your legend ever will.

Thuis aangekomen, fluister ik “Slaap zacht”.  Ik laat de woorden en de bijbehorende melodie buiten achter. Binnen leg ik de prei uit mijn jaszak op het aanrecht. Ik eet koninginnesoep vanavond.

Reacties

7 gedachtes over “Place de l’Alma

  1. Hé Jeroen,
    dat heb je mooi geschreven! Talent voor surrealisme. Die prei is mooi gevonden.
    Ik moet denken aan de Pavane pour une infante défunte van Ravel (die ik nu niet heb opstaan, want hier speelt Scarlatti, nou niet zelf, maar in een goede vertolking van zijn sonates – heb ze zelf ook nog gespeeld). En de dame in het zwart. Zou zij de dame zijn die ook Proust aan zijn voeteneind (van zijn sterfbed) zag staan?
    liefs,
    K.

    Geplaatst door Allerzielen1985 | 10 februari 2009, 00:14
  2. De lokatie geeft mij associatie met prinses Diana die er in een tunnel omkwam.
    Los daarvan heb ik je gevoelvolle tekst met genoegen gelezen, terwijl Purcell klinkt.

    Geplaatst door Theodorus | 10 februari 2009, 00:49
  3. Mooi mysterieus geheel, een zwartgeklede vrouw met een prei, dat beeld zal me wel bijblijven, origineel. Hier ‘staat’ overigens de storm op en ik luister dus naar fluiten, suizen, piepen, huilen en nog wat van die stormzaken…
    Erg mooie foto, heb je die zelf geschoten?

    Geplaatst door amelie.pardouze | 10 februari 2009, 09:51
  4. Je houdt van mooie dingen, dat is me duidelijk…:)))
    het verhaal pakt me, zeer subtiel en fijnbesnaard geschreven….niet teveel en niet te weinig woorden…mooie woorden…
    jeggroet

    Geplaatst door jeg synes | 10 februari 2009, 15:30
  5. Schiet een beetje naar boven na 2 X aanbevelen. Ik heb geregeld iets van je gelezen…, maar ik kan er niet diep op in gaan. Ik zit in een werk dat ontzettend veel energie en koncentratie vraagt…
    Parijs is voor mij een stad waar ik altijd als ik er ben, dronken rond slenter.
    Ik heb 5 jaar boven Jussey gewoond…, in een boerderij, op een heuvel.
    sukses

    Geplaatst door Pi i Pi | 10 februari 2009, 19:03
  6. Een bijzondere optekening, Meneer Jeroen. Zoals Allerzielen 1985 al signaleert: u hebt talent voor Surrealisme.
    U is zogezegd van vele Kunstmarkten thuis, binnenkort zullen dan wel uw Kunstmemoires in boekvorm verschijnen… 😉

    Geplaatst door Johan HvD | 10 februari 2009, 21:11
  7. @ Karl, bedankt voor je trouwe lezing, de prei heeft inderdaad iets surrealistisch, zelf niet eens zo opgemerkt.
    @ Theodorus, ik ben blij dat ik die associatie heb weten op te wekken
    @ Amelie, het heeft inderdaad flink gestormd, maar gelukkig werd het op het eind van de dag wat rustiger. De foto is niet van mezelf. De foto’s die ik heb van deze plek zijn heel erg mistig en gewoon overdag genomen.
    @ Jeg, bedankt!
    @ Pi, bedankt voor je lezing ondanks je drukke bezigheden!
    @ Johan, een boek, nou dat weet ik zo net nog niet hoor, voorlopig is een blog wel eventjes voldoende 😉
    Een beetje ervaring op doen zo, en een boek, misschien ooit

    Geplaatst door Jeroen de Baaij | 10 februari 2009, 23:27

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 403 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: