Uncategorized

Van Dalen & de Dochter – Waarzegster Tiresia

fotode sfinxachtige voorspelling gonsde door haar hoofd, toen ze bij de bushalte stond. vanaf het moment dat ze de de orakel-tent uit was gekomen, had ze nergens anders meer aan kunnen denken. het leek onwerkelijk, maar toch zat de schrik in haar hele lijf. altijd had ze volgehouden dat ze niet in die waarzeggerij geloofde. maar de vrouw die tegenover haar had gezeten, kende geen twijfel. ze ging haar vader vermoorden. de waarzegster leek zelf geschrokken, toen ze de woorden uitsprak.
“o, luister naar mij kind, het zal je niet bekoren. een dierbare zal je doden. Één klank van je stem zal je vader’s schild doorboren.”

Afwezig groette ze de buschauffeur, en ze liep helemaal naar achter door. Ze tuurde door het raam naar buiten, maar ze zag niets. Ondertussen gingen de gedachten als golven door haar hoofd. Het ene idee was nog erger dan het andere. Zo zag ze zichzelf zó hard gillen dat een raam brak en haar vader onder de glassplinters werd bedolven. Het volgende beeld was een rouwadvertentie. “Vol ongeloof en met ontzetting delen wij u mede dat na een noodlottig ongeval van ons is heengegaan,W. Van Dalen.”

Ze dwong zich tot rust te komen door diep in en uit te ademen. Langzaam herhaalde ze nog een keer de voorspelling en probeerde te begrijpen wat de woorden konden betekenen. Maar alle verklaringen die ze verzon, waren even onrealistisch. Omdat de waarzegster had gesproken over “één klank van je stem”, besloot ze bij thuiskomst niks tegen haar vader te zeggen.

“Hallo lieverd”, zei Van Dalen bij haar binnenkomst.
Stuurs kijkend, zonder iets te zeggen ging ze naar haar kamer. Boven aangekomen, barstte ze in huilen uit. Ze kon toch niet voor altijd stil tegen haar vader blijven. Vooral niet omdat ze wist dat hij had gezien dat ze overstuur was. Waarschijnlijk zou hij juist nu iets liefs doen, zodat ze uit zichzelf met haar problemen naar hem toe zou komen. Het was eigenlijk ook een hele zorgzame man. Was er niet iemand anders die ze kon vermoorden?
De belachelijkheid van haar eigen gedachten drong tot haar door. Ze veegde de tranen uit haar ogen en ging onder de dekens in haar bed liggen. Ze wilde haar tong wel uit haar mond trekken, om alles te voorkomen.

Ondertussen was Van Dalen begonnen met koken. De arme meid had de tranen in haar ogen staan, dus hij zou haar eens extra verwennen. Hij maakte haar favoriete toetje en hij zou zelf vandaag de afwas wel doen, dan zou ze vanzelf wel vertellen wat haar dwars zat. Toch maakte Van Dalen zich ook een beetje zenuwachtig. Het konijn was vannacht overleden in de vrieskou en hij wist niet hoe hij dit het best aan zijn dochter kon vertellen nu ze al zo overstuur was. Ze hadden het arme beest ook naar binnen moeten halen, maar hij had er helemaal niet aan gedacht. Van Dalen schaamde zich een beetje.

Toen Van Dalen het eten op tafel had staan, kwam ze de kamer binnen.
“Gaat het weer een beetje?”, vroeg hij voorzichtig.
Ze reageerde niet op zijn vraag, maar haalde een paar keer diep adem. Daarna keek ze naar de grond en zei heel zachtjes:
“Papa, ik ga bij mama wonen.”

Van Dalen was volledig overdonderd door deze mededeling. Het was wel het laatste wat hij op dit moment verwacht had. Altijd was ze met tegenzin naar haar moeder gegaan, bovendien had ze bij hem alle vrijheid gehad en had hij voor haar klaar gestaan als het nodig was. Hij snapte het niet, waarom wilde ze weg? Wat had hij verkeerd gedaan?

Maar de vragen bleven in zijn mond liggen en langzaam voelde hij een traan over zijn wang lopen. Hij ging op een stoel zitten. Zachtjes probeerde hij zijn tranen weg te slikken, tot hij het huilen niet meer kon bedwingen. Voor het eerst in jaren liepen de tranen over zijn gezicht. Het was het enige verweer dat hij had. De boodschap was zo onwerkelijk dat hij alleen op deze manier zijn emotie kwijt kon. Zijn dochter keek nog altijd met haar hoofd naar de grond en voelde zich ongemakkelijk bij de huilbui van haar vader. Toch durfde ze niet weg te lopen.

Toen Van Dalen zijn tranen weer enigszins kon bedwingen, wist hij pas weer een paar woorden uit te brengen. Niet de vragen die in zijn hoofd rondspookten, maar het nieuws dat hij haar al eerder had willen vertellen.
“Het konijn…” Van Dalen veegde de tranen uit zijn gezicht “…is vannacht doodgevroren.”

Voorzichtig keek hij zijn dochter aan, niet wetend welke reactie hij kon verwachten. Toen ze vervolgens ook begon te huilen, was hij opgelucht dat ze niet boos was geworden. Wat hij niet zag, was dat haar tranen anders waren. Het waren tranen van geluk die over haar wangen liepen. Van Dalen nam zijn dochter troostend in zijn armen en zij fluisterde zachtjes in zijn oor “Ik blijf”.
Gedeelde opluchting stroomde door hun lichamen.

7 reacties op “Van Dalen & de Dochter – Waarzegster Tiresia

  1. gelukkig hadden ze een konijn.
    leuke wending

  2. Korte starre verhoudingen met (relatie/ liefdes)wensen op de achtergrond gedrenkt in gitzwarte gedachten…?
    Je hebt er iets van gemaakt, Jeroen, ouder/kind verhouding, zeg maar, die je typerend neerzet.
    Mooi nieuw logo, heb je die zelf gemaakt?
    En wie is het beeld daaronder, toch niet Prometheus?

  3. Allerzielen1985

    Ik ben weer trots op je ;), als je me dat toestaat.
    Gr. Karl

  4. Jeroen de Baaij

    @ Lebonton, ja gelukkig hadden ze een konijn! Cuwaert uit stukje 3 😉
    @ Johan, Bedankt!
    Ik heb inderdaad een nieuwe logo in elkaar geflanst. Het logo is (een deel van) een schilderij uit 1909 van Gabriele Münter. Het nieuwe logo past beter bij de andere afbeeldingen die ik gebruik.
    Het beeld daaronder is een schilderij van Ingres, waarop niet Prometheus, maar uiteraard Oedipus staat afgebeeld. Misschien wel het meest herkenbaar aan de sfinx.
    @ Karl, bedankt weer!Reactie is geredigeerd

  5. Ingrid HAD problemen met inloggen

    Gabriële Münter herkende ik meteen. De man naast haar is ongetwijfeld Wassily Kandinsky.
    Ik kom nog terug om te lezen. Moet nog enkele delen inhalen begrijp ik.Reactie is geredigeerd

  6. Jeroen de Baaij

    @ Ingrid, Bedankt voor je reactie.
    Het doek is zogezegd van Münter, maar ze staat zelf niet afgebeeld op het werk, ook Kandinksy niet. Je zit wel in de goede hoek, want op het werk staan de twee Russische Blaue Reiter kunstenaars Jawlensky en Werefkin getoond.
    De delen uit deze serie kunnen overigens gewoon door elkaar gelezen worden hoor!

  7. Nu dien ik eerlijk toe te geven dat ik niets heb herkend van de Blaue Reiter – Münter, noch van Ingres, beste Jeroen…
    Al ken ik de stromingen wel, niet iedere kunstenaar daarvan ken ik (wel van naam maar meestal blijft het daar dan bij) en ben ook niet zo geïnteresseerd in bepaalde personen. Gewoon, omdat ik zo mijn ‘favorieten’ heb en dan is het voor mij zo, dat ik niet alles ga napluizen.
    Van de Griekse mythologie ken ik veel van schrift en denk daar zo zelf de beelden bij.
    Hm, misschien zul je denken, wat kort door de bocht… Neen, meer iets van een ‘smalle denkwijze’ 😉
    Jouw geplaatste werken had ik ook al even nagevorst, met uw welnemen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: