Parijs

Palais Royal – Musée du Louvre

palais royal
De metro is voor mij een plek om tot rust te komen. De vertrouwde geluiden van de stoeltjes die omhoog klappen als iemand opstaat en de monotone piep die de reiziger erop attendeert dat de deuren gaan sluiten, ze doen mij in gedachten verzinken. Niet dat ik hoge filosofische beschouwingen maak, maar ik denk na over wat ik nog moet doen of over wat ik net heb meegemaakt.

Ook als ik de metro dan volautomatisch verlaat bij mijn halte, ben ik vaak nog met mijn hoofd ergens in de verte. In de buitenlucht kom ik pas weer terug in de werkelijkheid en wordt geconfronteerd met het drukke leven om mij heen. Kou, herrie, auto’s die je van je sokken rijden, een grotere overgang vanuit de veilige gedachtewereld is nauwelijks mogelijk.

Maar als ik op weg ben naar het Louvre en uitstap bij Palais Royal, is alles anders. De deuren van de metro gaan open en terwijl ik uitstap, komen de eerste klanken me al tegemoet. De zoete tonen van de viool wekken me zachtjes uit mijn gedachten en doen een rilling over mijn rug lopen. Het stroeve verdwijnt uit mijn stappen en ik dans als het ware richting de uitgang. Als ik de hoek om ga, wordt het geluid luider en zie ik haar zitten.

Ze zit er altijd. Voor haar op de grond de kist van haar viool met in de deksel vier cd’s,waarmee ze ooit nog hoopt door te breken. 15 euro per stuk, maar natuurlijk is iedere andere donatie ook welkom. Ze heeft donker bruine haren en draagt altijd felrode lippenstift. Als een echte artieste verzorgt ze zichzelf om haar publiek, de reiziger, niet teleur te stellen.

Ik heb haar nog nooit durven vragen hoe ze heet, maar ik blijf altijd even bij haar staan en dan lacht ze. Niet gemaakt, niet overdreven, maar oprecht blij met de aandacht die ze krijgt. Zelf voel ik ondertussen een duw tegen mijn schouder van iemand die vind dat ik in de weg sta, het deert me niet. Ik lach terug en blijf staan.

Ik stel me voor dat ze thuis drie kinderen heeft, die ’s avonds zitten te wachten tot ze terugkomt. Ze is doodmoe omdat ze de hele dag viool heeft gespeeld in de metro, maar dat laat ze niet merken. Ze lacht naar haar kinderen, ze knuffelt hen en maakt grapjes. Als na het eten de kinderen in bed liggen, telt ze wat ze heeft verdiend die dag. Het is weer net genoeg om de volgende dag het eten te kunnen betalen. Tevreden ploft ze op de bank en valt in slaap.

Waarschijnlijk klopt er niets van deze voorstelling, maar toch geloof ik dat het waar is en het is haar lach die me gelijk geeft. Langzaam trek ik mijn portemonnee, ik doe alsof ik het geld niet kan vinden, zodat ik langer kan luisteren naar haar viool. Voorzichtig leg ik uiteindelijk toch het geld in de vioolkoffer en ik lach. Ze knikt als teken van dank.

Tevreden loop ik verder naar het Louvre en wandel langs de schilderijen met de melodieën van haar viool nog in mijn hoofd. Zelfs de magische lach van La Joconde kan niet tippen aan de lach van mijn muzikante. Als ik na mijn bezoek terugloop naar de halte is ze weg, naar haar kinderen toe. Binnen de metro verzink ik weer in gedachten, ik denk aan de viool en neem me voor de volgende keer een cd te kopen.

13 reacties op “Palais Royal – Musée du Louvre

  1. geweldig verhaal! kan me er helaas niet aan onttrekken al iets soortgelijks op het vk blog gelezen te hebben…

  2. dubbel politiek leiderschap hoeft in frankrijk toch niet zo moeilijk te zijn? sarkozy in het elysee, segolaine in haar royale paleis! EN nog met een metrostation ook: handig voor ‘ het volk’ wat socialistisch stemt en voor het ov kiest, terwijl dan meer plek is voor de blingbling van sarkozy op zijn champs? t hoeft niet ingewikkeld te zijn toch?

  3. pacopainter

    Goed geschreven.

  4. kuifje simon

    Mooie observering Jeroen.

  5. amelie.pardouze

    Fijn verhaal, rustgevend zelfs.

  6. jeroen, neem het van mij aan: er reageren vooral faux-culs op je verhaal!

  7. je schrijft zelf: waarom dit blog? een goede vraag inderdaad! maar je bent nog jong?

  8. Een heel bijzonder verslag, Jeroen, van een -ogenschijnlijk- gewone gang naar iets waar je niet zonder meer en passant heen loopt, metroot, bust, tramt of fietst desnoods.
    De (dagdroom)beelden er bij geven een speciaal cachet.
    Jaren geleden heb ik eens een vers geschreven over een violist in een dergelijke situatie, maar anders, heel anders. Je hebt dat niet toevallig stiekem, via één of andere Engel, weggekaapt? 😉

  9. Jeroen de Baaij

    @jeanpierre, bedankt voor je reactie, ben blij dat je het goed vond en ik zal proberen de volgende keer wat meer te verrassen met mijn stukjes over Parijs.
    @ paco, kuifje, amelie
    Jullie complimenten betekenen veel voor mij, dank u
    @ Johan, ik weet helaas niks van kapende engelen, maar word nu wel heel nieuwsgierig naar jouw vers, kan ik dat nog ergens teruglezen misschien?
    En dan de persoonlijke aanval van jeannet, tja, wat moet je ermee? bannen vind ik zo kinderachtig, dus dat doe ik niet. Een korte reactie dan maar? tja, waarom eigenlijk niet?
    Dus bij dezen, ik heb geen moeite met kritiek op mijn berichten, maar dan wel graag onderbouwd en geen losse flodders waar ik niks mee kan. Ik zie overigens jeannet dat uw naam naar hetzelfde blog verwijst, als jeanpierre eerder op de dag. Jeanpierre noemde het nog een geweldig verhaal.
    Laten we dit afspreken, u hebt er binnen blog 833 onderling nog even over en als u er samen uit bent gekomen, dan laat u het even weten. Ondertussen luister ik dan nog even naar een rustig vioolmuziekje.

  10. #Jeroen, eigenlijk dacht ik dat het vers hier of daar virtueel zou staan doch ik kan het nergens vinden. Ik zal eens gaan zoeken in mijn archief, bewerken en ~speciaal voor jou, |en wellicht ook voor anderen|~ tzt plaatsen…

  11. Allerzielen1985

    Wat heb je weer fijn geschreven!
    Na je vriendelijke reactie op mijn Hegel- Benjamin vertoog, kan ik het natuurlijk niet nalaten even te reageren.
    Je hebt de gave je observaties helder te krijgen. Dat is een moeizame vertaalslag, van beleving naar de abstracta van woorden. De specifieke, beschreven ervaring zal ik nooit hebben, zeker niet de jouwe, maar het heeft geloofwaardigheid. Alsjeblieft!
    gr.,
    Karl

  12. In mijn info-kolom zie je een serie over mijn bezoek aan lokaties in Parijs e.o. (oktober 2008)

  13. Jeroen de Baaij

    Het was wat zoekwerk, maar ik heb ze gevonden! Mooie bijdragen, ik heb overigens meteen nog wat meer uit die uitgebreide info-kolom gelezen, ik blijf je volgen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: