//
u leest...
Uncategorized

Van Dalen & de Dochter – Het Schilderij

fotozelden had van dalen zich zo bekeken gevoeld. er waren twee ogen op hem gericht die iedere plooi in zijn gezicht nauwkeurig waarnamen en iedere beweging van zijn mond registreerden. het maakte hem een beetje zenuwachtig. hij zat op een kruk midden in de woonkamer met tegenover zich zijn dochter die achter een doek stond met een kwast in haar handen.

“Blijf nou eens stilzitten!”, riep ze geërgerd.
”Dat doe ik toch.”, antwoordde hij.
“Niet waar, je beweegt de hele tijd je hoofd.”
“Ik doe ook maar mijn best”

Het werd stil en weer keken de ogen hem streng aan. Een trots gevoel kwam bij Van Dalen boven zetten. Zijn dochter was dan wel een beetje streng voor hem, maar ze probeerde het beste uit zichzelf naar boven te halen. Haar schilderleraar, Niklaus, had haar een natuurtalent genoemd en Van Dalen had dat meteen geloofd. Hij vond het jammer dat ze nog maar zo weinig schilderde tegenwoordig. Soms had ze van die buien, dan schilderde ze een paar dagen aan een stuk door. Van het een op het andere moment stopte ze dan weer en pakte ze haar leven vol uitgaan en vrienden weer op.

“Mag ik zo even kijken hoe het eruit ziet?”, vroeg Van Dalen voorzichtig.
“Nee.”, het antwoord van zijn dochter liet geen ruimte voor discussie. Toch probeerde Van Dalen haar te overtuigen.
“Maar ik ben zo nieuwsgierig.”
“Je mag het pas zien als ik klaar ben. Maar dan moet je wel een beetje stil blijven zitten, anders komt het nooit af!” Zijn dochter keek hem weer inspannend aan.
“Oke, Oke”, Van Dalen besloot de woorden niet uit te spreken. Hij wilde haar niet nog verder uit haar concentratie halen. Bovendien kon hij haar maar beter niet boos maken, want ze zou zo een ander kunnen vragen om voor haar te poseren.

Hij was erg verrast geweest toen ze hem vroeg. Ze ging een portret maken van Johannes voor een vriendin van haar die theologie studeerde. Maar ze had een levend model nodig en dus was Van Dalen tijdelijk even Johannes. Het deed hem denken aan zijn jeugd toen hij in het strenge klooster Mariabron Latijn en Grieks moest leren. Helaas was hij al die kennis in de loop der jaren vergeten.

“Stop maar.”, zei ze een uur later. “Ik heb genoeg gezien.”
Van Dalen rechtte zijn rug. Hij had zich nooit zo stijf gevoeld als nu.
“Mag ik het nu zien dan?”, vroeg hij.
“Het is nog niet af. De rest doe ik in mijn eentje.”

Teleurgesteld verdween Van Dalen naar de keuken. Hij had dorst gekregen en besloot thee te zetten. Toen hij terug kwam in de woonkamer was het doek al verdwenen en doordat zijn dochter iedere avond vrolijk met vriendinnen de stad inging, duurde het nog weken voordat het doek echt af was. Van Dalen was ondertussen verschrikkelijk nieuwsgierig geworden. Hij had al op het punt gestaan stiekem de kamer van zijn dochter binnen te gaan om het werk te bekijken, maar had zich op het laatste moment in kunnen houden.

Op een avond in de derde week nadat hij model was geweest, stond ze ineens voor hem met het doek in haar handen.
“En, wat vind je?”, vroeg ze.
Hij keek naar het werk en schrok. Hij werd geconfronteerd met zichzelf in een compleet andere gedaante. Zijn ogen keken doorleefd, maar toch vol vertrouwen. Een blik die hij niet van zichzelf kende, maar toch geheel in het gezicht paste. Hier stond een man die veel had meegemaakt, een man die het leven aan kon. Het was het tegenovergestelde van Van Dalen, die altijd het gevoel had dat het leven hem overkwam. Maar dit werk straalde de trots uit die zijn dochter voor hem voelde. Van Dalen was totaal overdonderd door het beeld en nam het uit haar handen. Zijn ogen gingen over het doek en bekeken iedere detail.

“Prachtig”, zei hij uiteindelijk vol bewondering. Meer kon hij in deze staat van verstandsverbijstering niet uitbrengen. Maar zijn dochter herkende de blijdschap in haar vaders ogen.
“Ik ben blij dat je het zo mooi vind.”, zei ze. “Maar ik moet nu echt weg. Leg je het straks even op mijn kamer?”
Ze gaf hem een kus op zijn wang en zonder op het antwoord te wachten, maar met een lach van voldoening op haar gezicht liep ze de kamer uit.

Die avond stond Van Dalen voor de spiegel in de badkamer. Hij keek naar zijn spiegelbeeld, maar hij zag een andere man dan diegene op het schilderij. Een half uur later stond Van Dalen er nog, zoekend naar die ene blik…

Reacties

4 gedachtes over “Van Dalen & de Dochter – Het Schilderij

  1. Aardige en levendige beschrijving weer tussen vD&D, Jeroen. Heb je nu de gehele vertelling voltooid of bedenk je elke aflevering ter plekke? 😉

    Geplaatst door Johan HvD | 28 januari 2009, 22:12
  2. Ik probeer vanuit de uitgangssituatie tussen Van Dalen en zijn dochter, iedere keer een stukje te schrijven. Er is daarin geen vooropgezet plan, maar de stukjes verzin ik ook niet ter plekke. Ze ontwikkelen zich meestal al dagen in mijn hoofd. Zoals je eerder al opmerkte, heeft ieder stukje natuurlijk ook zijn eigen verwijzing naar andere werken en dat vraagt overpijnzingen.
    Voorlopig heb ik daarvoor nog genoeg ideeën en denk ik dat er genoeg perspectief zit om nog even door te gaan met deze uitgangssituatie.
    De verhoudingen tussen de twee zijn nu in ieder geval goed neergezet, misschien dat ik de komende weken de personages wat meer achtergrond en diepgang kan geven.

    Geplaatst door Jeroen de Baaij | 28 januari 2009, 22:29
  3. Haha, over-pijn-zingen? Maar ik begrijp wat je bedoelt en dat je niet over ‘één nacht ijs’ gaat.
    Dat idee had ik al, dat je niet ter plekke zo maar iets neer schrijft. Het vereist nadenken.
    Maar je schrijft goed, hebt interesse in diverse stromingen, zowel literair als beeldende kunst.
    Iets dat ik niet snel zeg: ik neem mijn hoed af voor al hetgeen je doet!

    Geplaatst door Johan HvD | 28 januari 2009, 23:23
  4. Oei… dat zijn pijn-lijke foutjes (nu wel met ij), het wordt laat zullen we maar zeggen… 😉

    Geplaatst door Jeroen de Baaij | 28 januari 2009, 23:40

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 384 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: