//
u leest...
Reizen

Op de top van de heuvel: Arcos de la Frontera

De afgelopen weken ben ik verrast door de vele hoogtepunten van Andalusië. Mijn artikelen hier leken dan ook wel een lofzang op de regio. Soms echter bezoek je ook wel eens iets dat een beetje tegenvalt. Zo’n dag was vandaag bij mijn bezoek aan Arcos de la Frontera.

Arcos de la Frontera is een van de pueblos blancos van Andalusië. Deze dorpen liggen op versterkte plaatsen boven op heuvels zodat de inwoners veiliger waren voor rovers en bandieten. Ze heten pueblos blancos omdat de dorpen in Moorse stijl waren witgekalkt.

In de tijd van de Moren werd het dorp Medina Arkosh genoemd. Maar zelfs in de Romeinse tijd was de heuvel al bewoond onder de naam Arcobriga. Daar is de huidige naam, Arcos, van afgeleid. De toevoeging ‘de la frontera’ is doordat het dorp lang in het grensgebied tussen de Moren en Christenen heeft gezeten. In deze regio hebben veel dorpen deze toevoeging.

Sommige reisgidsen spreken over Arcos als de mooiste van de Pueblos Blancos, maar in mijn ogen was je er snel uitgekeken. Het ‘betoverende’ uitzicht over het dal was niet heel erg bijzonder. Natuurlijk als je op een heuvel staat dan kan je naar beneden kijken en dat was ook hier het geval.

Maar meer dan een klein dorpjes in het dal en een olijfboomgaard is er aan de zuidkant niet te zien. Bovendien kan je ook niet heel ver kijken, omdat het midden in een heuvellandschap ligt. Aan de achterkant van de heuveltop is het uitzicht iets beter. Hier vind je namelijk een stuwmeer dat afkomt van de Guadalete rivier.

Ook het dorp zelf heb je snel gezien, de smalle straatjes zijn niet typisch voor Arcos. Smalle straatjes heb je in ieder Andalusisch dorp, alleen zijn hier de huizen wit geverfd. Ook de ‘prachtige’ Iglesia de Santa Maria de la Asuncion blijkt een doorsnee kerk. Doordat er geen fatsoenlijk dak op zit, is het eigenlijk zelfs een lelijk ding. Het enige mooie is wel dat de kerk niet gerestaureerd zodat je de leeftijd aan de muren af kan lezen. Iets wat me nog wel eens stoort aan oude gebouwen die gerestaureerd zijn, is namelijk dat ze iets te nieuw zijn.

Verder ben je Arcos zo uitgekeken. Het is een plaats die gericht is op toerisme. Overal zijn winkeltjes met prullaria en veel restaurants hebben een Engelse kaart. Je moet dan ook niet in Arcos zijn om het ‘echte Spanje’ te proeven. Zoek dan andere dorpjes op die minder toeristisch zijn.

Reacties

2 gedachtes over “Op de top van de heuvel: Arcos de la Frontera

  1. Hola Jeroen, onze ervaring: Arcos is op z´n mooist bij zonsondergang: oranje gloed achter heuvels vanaf de mirador (uitkijk) op het Plaza de Cabildo, dat grenst aan de kerk. Groeten, Pauline

    Geplaatst door Onbekend | 19 juni 2008, 14:46
  2. Jeroen! Wij liepen op een namiddag in een achterstraatje Arcos de la Frontera en hoorden zo maar heerlijke muziek van Händel. Verbaasd over dit feit wilde ik, nieuwsgierig als ik ben, er meer van weten. Ik klopte op de deur die half open stond en daar stond een oudere meneer die een bril droeg met donkerblauwe glazen. Hij nodigde ons uit, meteen binnen te komen… Ik legde hem uit dat wij zo van Händel hielden en hij deed zijn bril af en veegde zowaar een traan af. "Mevrouw en meneer, het is alsof ik op U al die tijd heb gewacht, wat ben ik blij dit met U te kunnen delen, want in dit dorp is niemand die van deze muziek houdt! Zelfs mijn jammerlijk overleden vrouw niet. God hebbe haar ziel!" Daarna liet hij ons zien dat hij vele, vele lp’s had die hij in prachtige zelfgemaakte kasten van mahoniehout met laden zorgvuldig had opgeborgen… In iedere lade pasten zo’n vijf lp’s. Voorop de genummerde lade had hij de inhoud vermeld. Vele beroemde componisten passeerden de revue: Mozart, Chopin, Tjajkovsky, Mousjorsky, Bach, vooral veel Bach…Maar geen Matteuspassion..! ".Äch mevrouw, daar ben ik al een tijd naar op zoek, ik koop de platen altijd tweedehands, maar ze moeten in uitstekende conditie zijn. Helaas ben ik die nog niet tegengekomen…" "Nou, dan zullen wij die voor U meenemen uit Holland of misschien wel opsturen", zei ik spontaan tegen hem. De man was dolgelukkig met deze belofte en nodigde ons uit om een wijntje en een tapaatje te nemen in een barretje om de hoek. Dat deden wij graag. Wij nodigden hem daarna uit om het avondmaal met ons te delen. Hij stelde voor om dat te doen in de plaatselijke flamencoclub waar die avond een voorstelling zou worden gegeven door "Canela", "la Beni" en nog vele anderen. De dag die begon met Händel eindigde met flamenco en een vriend erbij… Wij hebben terug in Holland op het Waterlooplein in Amsterdam een mooi exemplaar van de Matteuspassion gekocht en aan onze oude vriend toegestuurd… Als wij in Arcos kwamen dan gingen wij altijd even bij hem langs tot vorig jaar… De buren vertelden ons dat hij het aardse met het eeuwige had verwisseld en nu bij zijn geliefde vrouw was…Ik vraag mij af of hij vlak voor zijn dood nog even naar Händel of Bach luisterde… Zo is Arcos ook…gek, maar ik ga nooit naar een dorp of stad met een bepaalde voorstelling… Lieve groet van Milagros Kloostra Lees eens mijn verhalen over Andalucía? Natuurlijk zijn die doorspekt met mijn half andalusisch/half hollands zijn…kan toch niet anders?

    Geplaatst door Onbekend | 27 augustus 2008, 11:53

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Archief

Like //Vensters op Facebook!

Abonneer je op dit blog en ontvang een e-mailbericht bij elke nieuwe post!

Doe mee met 416 andere volgers

Creative Commons License
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
%d bloggers liken dit: